Het begin
Ik las mijn eerste bijdrage nog eens door en dan val je er wel middenin zonder verdere toelichting of zo van hoe het begonnen is maar dat is wel de bron van alle ellende die ik en vele anderen in zo’n situatie mee hebben gemaakt en nu meemaken.
Gerda had al eens in de jaren 90 kanker overwonnen. Baarmoederkanker. Na die diagnose werd er snel gehandeld. Baarmoeder verwijderd en een 27-tal bestralingen later waren de prognoses positief. Toen was ze ook al nuchter en onderging de behandelingen zonder te klagen of te zeuren. Dat ik dat later nog een keer moest meemaken maar nu zonder die goede afloop wist ik toen gelukkig nog niet. Ze zei wel eens gekscherend: Sinds ik kanker heb gehad ben ik nooit meer ziek geweest.
Dan zitten we in 2025. Gerda had al langer klachten. Een hardnekkig hoestje of kuchje. Ze sliep slecht en ging vaak naar beneden om op de bank te slapen. Had weinig zin om iets te ondernemen en bleef liever thuis. Vaak last van haar buik. Wat rugpijn. Huis tuin en keukenmiddeltjes nemen om dit op te lossen. Terugkijkend, altijd makkelijk, had ze die klachten al veel langer, misschien wel 2 jaar. Mijn zoon en ik zeiden geregeld: ga eens langs de dokter. Laat eens kijken naar dat hoestje of naar die onrustige buik. Dan kon je een boze blik of opmerking krijgen in de zin van: alsof jullie zo snel naar de dokter lopen! Het is gewoon een verkoudheid, of ik heb wat verkeerds gegeten of verkeerd getild. Altijd wel een excuus om het een en ander te verklaren. Daar moet ik geregeld aan terug denken en maak ik mezelf soms verwijten. Waarom heb ik niet meer druk gezet, had ik iets kunnen voorkomen. Was ik misschien te makkelijk. We hadden daar wel gesprekken over maar die eindigden niet altijd even leuk. Gelijk in de verdediging gaan. Het is niks, maak je niet zo druk. En er zat echt een kop op. Karakter zeggen ze dan maar sommigen noemen dat eigenwijs. Net wat je wilt.
Ik sprak er later ook met mijn zoon over. Hij had hetzelfde gevoel en ook de overtuiging dat je Gerda, zijn moeder, toch niet kon dwingen. Daarvoor kenden we haar veel te goed. Je kon ze moeilijk onder dwang in de auto plaatsen en naar de dokter gaan. Dat zou nooit werken. Ik heb dat in ieder geval niet gedaan of een andere truc uitgehaald.
Uiteindelijk ging Gerda toch in juni naar de huisarts want de rugpijn werd alsmaar erger. Conclusie was een ontstoken rugspier waarvoor pijnstillers werden voorgeschreven. Toen de pijn bleef aanhouden heeft ze wel ingestemd om een foto te laten maken van haar rug. We zouden dan over drie dagen bericht krijgen maar er werd al na 1 dag gebeld. We kregen allebei hetzelfde gevoel als in de jaren 90. We hebben dat niet gelijk naar elkaar uitgesproken maar soms hoef je of durf je niks te zeggen en elkaar alleen maar aan te kijken om het te weten.
Dan doorverwezen worden naar het ziekenhuis waar een gesprek plaatsvond met de arts. Die wilde allerlei onderzoeken doen om de ernst van de zaak te bekijken en wilde Gerda opnemen in het ziekenhuis om dat te kunnen doen. Daar kwam niets van in want Gerda wilde naar huis. Ze kwam wel als die onderzoeken gedaan moesten worden. En zo gebeurde het ook …….
1 reactie
Harrie, ex- partner van Gerda. Als je het samen goed hebt gehad in het leven , en de ander wordt ziek en sterft, dan heeft de achterblijvende de tijd nodig om te rouwen en afscheid te nemen en manieren te vinden om weer door te kunnen. Ik zie dat je een zoon hebt en in die zin ben je niet alleen, gelukkig.
Maar de vriendschap; het intieme wat je samen had opgebouwd, is niet zomaar in te vullen met een ander. En in die zin verandert je vertrouwde leven voorgoed en dat doet pijn, maar het kan ook weer andere mensen op je pad brengen, die jou weer verder kunnen brengen of andersom en je kunt ook weer andere vriendschappen aangaan, als je dat zou willen én als je iemand tegenkomt waarmee dat zou kunnen klikken. Maar alles heeft zijn tijd en ik hoor dat je Gerda tot in je tenen mist, en dat geeft niks; dat hoort bij afscheid nemen van een dierbare; als je iets goeds gehad hebt met elkaar doet dat zeer en dat hoort erbij. Het motto van je maatje is ook duidelijk; Ze wil dat verdriet om haar hebt; maar dat je haar ook los moet laten en dan kun je het leven ook weer gaan omarmen en hoe, dat ligt aan jezelf en aan de mensen die je tegenkomt en weer , wellicht een kans geeft. Als het leven mooi was kan het dat ook weer worden.Ik wens je alle goeds en veel kracht hiertoe! Anne van de Pals.