OMG, it’s happening!

Ik zal mezelf eerst even voorstellen! IK ben Nina, 20 jaar en woon in Noord-Brabant tussen Eindhoven en Den Bosch. Ik sport al heel mijn leven en dat is echt een passie van mij. Ik heb dan ook mijn sport opleiding afgerond en start in september 2026 aan de studie fysiotherapie in Breda. 

Dat ik dit pad wilde bewandelen was voor mij al duidelijk op de basisschool, maar dat ik flinke obstakels tegen zou komen onderweg had ik niet verwacht. 

Dat ik hier een blog schreef over mijn verhaal is natuurlijk niet zonder reden helaas. 

Ik was net één week 18 toen ik een vreemde bult voelde boven mijn sleutelbeen. Op een of andere manier voelde ik vanaf dat moment al aan dat het niet goed was. Meteen zijn we naar de huisarts gegaan omdat ik het niet vertrouwde, mijn huisarts nam mijn zorgen serieus en pakte meteen door. Dit was in mei 2023. Vele onderzoeken volgde, ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis waar ik hoopte antwoorden te krijgen. Maar dat alles behalve. 

In het ziekenhuis namen ze mij totaal niet serieus. Ik had volgens de arts een angststoornis en daar moest ik maar eens hulp voor gaan zoeken. Mijn bloed was goed, ik sporten veel en ik at gezond dus kanker dat kon echt niet, dat is voor oude mensen zei ze… 

Nu bleven mijn klachten erger worden en er kwamen steeds meer bulten bij. Zelfs toen werd ik naar huis gestuurd met een angststoornis🙄

Het was inmiddels september (2023) en ik werd boos, heel boos en eindelijk wilde de arts verder onderzoek doen. (Biopt en een ct-scan) na deze onderzoeken kwam eindelijk het hoge woord eruit. Ik had kanker.. 

enerzijds was dit een opluchting, want eindelijk kon er iets aan mijn klachten gedaan worden. Anderzijds was dit natuurlijk verschrikkelijk! 

Een onzekere periode volgende met in totaal 12 chemokuren. Waarna ik in mei 2024 schoon werd verklaard. 

Ik was natuurlijk super blij dat eindelijk deze rollercoaster wat zachter ging rijden, maar ik was alles behalve gelukkig. 

Ik voelde me totaal niet mezelf. Mijn haar was kort en lelijk. Ik was 16 kilo aangekomen door de medicijnen, ik vond mezelf vreselijk. 

De periode na mijn behandelingen vond ik veel heftiger. Ik had dagelijks last van meerdere paniekaanvallen, soms wel 4 of 5 op een dag. Het enige wat een beetje hielp om tot rust te komen was een warm bad. Zelfs sporten ging niet. 


Gelukkig heb ik de juiste hulp gehad bij het verwerken van deze mega heftige periode. 

Maar ik voel me niet meer de Nina als voor het ziek zijn. Ik vind het contact met mijn vrienden lastig, want ik heb het gevoel dat we niet altijd goed matchen ofzo.. omdat ik nu heel anders naar het leven kijk denk ik

Ook heeft het lang geduurd voordat ik weer een beetje fit was en veel kon sporten. Nu bijna 2 jaar nadat ik schoon verklaard ben, kan ik zeggen dat ik weer veel kan sporten zonder dat ik daar gevolgen van voel. 

Mentaal gaat het echt nog heel erg op en neer. Soms voel ik me goed en gelukkig en de andere keer voel ik me eenzaam, omdat ik niet altijd begrepen word, ook niet door de mensen wat dichter bij me en dat vind ik lastig.. 

Mocht je ooit behoefte hebben om te praten of iets in die richting, stuur me dan zeker een berichtje🩷

Liefs Nina🩷

OMG, It’s happening is een liedje van Di-rect die ik altijd hoorde op weg naar het ziekenhuis en een nummer wat ik tijdens mijn ziek zijn veel geluisterd heb. Het liedje staat voor mij symbool voor deze heftige periode maar ook dat ik zo gevochten heb om weer de beste versie te worden van mezelf!🩷