Diep dal

Nicole

Sjeezus.. Ik heb net mijn vorige blog terug zitten lezen, genaamd "confronterend". Die titel is zéker op zijn plaats. Op dat moment schreef ik gewoon van me af. Nu besef ik dat ik echt in een diep dal zat en me totáál geen raad wist met mijn gevoel én mijn leven.

De blog is inmiddels bijna twee maanden geleden en in deze twee maanden is er best veel gebeurd. Ten eerste ben ik (godzijdank) langzaamaan dat dal uit aan het klimmen. Na mijn vorige blog zijn er bij meerdere mensen alarmbellen afgegaan en dit hebben zij ook naar mij ge-uit. Dankjewel hiervoor lieve mensen! Fijn die sociale controle op deze manier :) Daardoor ben ik dus terechtgekomen bij de Oncologische Revalidatie bij het Libra. Hierover vertel ik zometeen meer. Ik zal eerst even verdergaan bij het punt waar ik mijn vorige blog gestopt ben.

Uiteindelijk heb ik na veel moeite die ochtend, nog op tijd voor de kids naar school moesten, het oedeem-broekje aangekregen. Ik was best moe van alle kracht een energie die ik daarvoor heb moeten gebruiken. Vervolgens de kids naar school gebracht en ik ben gaan hardlopen. Eenmaal op het fietspad achter ons huis begonnen met een minuut wandelen en daarna een minuut hardlopen, met de app van Evy. Op het moment dat ik begon met hardlopen voelde mijn blaas meteen heel vreemd. Ik kreeg weliswaar het gevoel dat ik moet plassen. Als je dit ruim een half jaar niet gevoeld hebt, kan ik je vertellen dat dat héél vreemd is. De zwaartekracht doet natuurlijk zijn werk. Maar ik dacht "kom op, éven doorzetten". Na nog geen halve minuut begonnen mijn benen en voeten te tintelen en te verzuren. Ik ben er direct mee gekapt. Dit was niet het moment, ik kan het nu niet, ik ben er nog niet aan toe en mijn lichaam al helemáál niet geeft het aan. Het begon te regenen en huilend, langzaam wandelend ben ik richting huis gegaan.

Thuis heb ik me gestort op het inpakken van de sinterklaascadeautjes. Boven ben ik de tassen met cadeautjes gaan halen en beneden op de eettafel ben ik gaan inpakken. Hoe langer ik stond en hoe vaker ik op en neer de trap op liep, om cadeautjes boven te halen en te brengen, kwam ik mezelf tegen. Mijn benen voelden steeds zwaarder aan en na twee trappen stond ik boven een minuut te hijgen om weer op adem te komen. Met mijn 31 levensjaren, hoe dan? Tijdens het inpakken heb ik meerdere malen een pauze moeten nemen omdat mijn onderrug verschrikkelijk zeer deed en mijn voeten door het"lange" staan begonnen te zwellen en pijnlijk werden. 

Een dag later had ik een heftig gesprek met de fysio, terwijl ze mijn oedeem aan het wegmasseren was. Dit gebeurt sinds september wekelijks, zodoende is het redelijk stabiel gebleven tot begin december dus. Toen werd het wekelijks meer en kreeg ik er steeds meer hinder van. Ik heb een half uur liggen janken en snikken op de behandelbank. Ik moest het echt onder ogen komen. Het kon niet langer, ik moet hulp gaan zoeken, ik moet gaan revalideren.

Deze dag was de druppel. Het werd me langzaamaan duidelijk (gemaakt). Mijn lichaam was nog láng niet waar het was voor de operatie. Mijn lichaam was nog láng niet waar ik wilde dat het was. Mijn verwachtingen waren véél te hoog. Mijn lichaam gaf signalen af en daar móést ik naar luisteren. Ik liep vast. Op alle vlakken in mijn leven. Emotioneel was ik een hoopje, mijn kracht en conditie was bout, mijn huishouden liep niet, mijn lichaam ging steeds meer mankeren en ik wist er totaal geen raad mee. Letterlijk héél mijn leven stond op zijn kop. NIETS maar dan ook NIETS was meer wat het was. Ik moest op alle gebieden concessies doen en dan is er niéts uitgezonderd.

Maanden heb ik me 1000% gericht op werken. Want als ik weer mijn 24 uur werk, val ik niemand lastig, voor mijn gevoel. Én is mijn leven weer zo normaal mogelijk, dacht ik. Ondertussen vergat ik, dat daardoor mijn huishouden (schoonmaakwerkzaamheden) op zijn gat kwam te liggen. Mijn lichaam steeds meer ging mankeren en ik het emotioneel eigenlijk allemaal nog niet aan kon. Ik werkte harder om alle ballen hoog te houden dan vóór de diagnose. En alsnóg kon ik de ballen niet hoog houden, zaten er te weinig uren in een dag en te weinig dagen in een week. Ik heb het maanden zelf geprobeerd maar het lukt me niet alleen. Er komt teveel bij kijken waar ik niet mee om weet te gaan. 

Bij het revalidatieprogramma krijg je hulp van verschillende professionals waaronder een fysiotherapeut, bewegingsagoog, ergotherapeut, psycholoog of maatschappelijk werker. Dit doe je samen met maximaal 11 andere (ex) kankerpatienten, 12 weken lang, drie dagdelen per week. 

Wat zie ik hier tegenop! Wéét terug naar het patiënt zijn! Ik weet dat dit het beste is wat ik kan doen op dit moment. Van velen hoor ik dat je er beter uitkomt. Na een doorverwijzing van de huisarts volgt er al snel een gesprek met de revalidatie-arts van het Libra. Ook déze arts geeft aan dat ik, met al mijn struggles en het plaatje leven-compleet-op-zijn-kop, rijp ben voor deze revalidatie. Ik, als 31 jarige gezonde vrouw. Ik kan het nog steeds niet geloven? Wat een tranen heeft dit me gekost. Deze bewustwording en acceptatie.

12 weken lang, niet werken maar 100% gericht op mezelf, geconfronteerd worden met kanker. Erover praten, sporten, zwemmen, op zoek naar de nieuwe ik, mijn nieuwe leven met alle aanpassingen van dien. Daarmee leren leven, verwerken en accepteren, met 11 onbekende mensen. Way uit mijn comfortzone! Maar ik ga ervoor, ik heb geen keus. Mijn leven accepteren zoals het nu is wil ik niet. Dus dan is de keuze "makkelijk" gemaakt.

Voor mijn gevoel begin ik aan een nieuw schooljaar. Want ik hou niet van sporten, ik hou niet van spelletjes (basketballen, hockeyen, voetballen) in een gymzaal, net zoals vroeger op school. Ik wil niet persé over kanker en mijn verhaal praten wanneer daarvoor een afspraak gepland staat met de psycholoog met allemaal wildvreemde mensen. Deze gedachten zijn een beetje puberaal misschien, je kont tegen de krib gooien, de ontkenningsfase. Maar diep van binnen weet ik écht wel dat dit goed voor me gaat zijn.

Want imiddels heb ik mezelf wat beter leren kennen en is het misschien wel beter dat ik er júist zo mee geconfronteerd word. Ik geloof zelfs dat ik het de afgelopen tijd geprobeerd heb weg te duwen. We doen gewoon alsof het er niet is, dan is het er niet. Zó werkt dat toch!? Op de korte termijn wel ja, maar niet op de lange termijn ben ik achtergekomen.

Die twee weken heb ik mijn kop amper buiten gestoken als het niet hoefde. Daar waren ze dan, de tranen waar ik eigenlijk zolang op had gewacht en die ik al véél eerder had verwacht. Dan zijn ze daar eindelijk en dan maak ik me toch weer druk. Ik word toch niet depressief ofzo? Na een spoed gesprek met de maatschappelijk werkster heb ik me erbij neergelegd. Ik mag verdrietig zijn, ik mag huilen, ik mag me echt wel even verstoppen onder een dekentje en lekker thuis blijven en NIKS doen. Na alles wat er gebeurd is afgelopen jaar geeft dit niet direct reden tot zorg. Zo is het nú gewoon even en dat zal mijn emotionele ik en mijn lichaam wel even nodig hebben. En weetje wat? Ze had helemaal gelijk! 

Het revalidatietraject gaat me helpen om weer de beste versie van mezelf te worden. Maar oh wat ik zou graag alle behandelingen (operatie en bestralingen) over willen doen, als ik dit, deze nasleep en je leven weer oppakken na kanker, over mocht slaan. Want damn wat is dit zwaar!

Viva la Vida!

Liefs Nicole

12 reacties

Hoi Nicole,

Wat ben ik blij te lezen dat je een grote pas op de plaats gezet hebt en je goede ondersteuning en hulp gaat krijgen om terug in je kracht te komen en een goede balans te gaan vinden.

liefs Dorien  xxx

Laatst bewerkt: 20/01/2020 - 10:08

Dag Nicole,

Allereerst wat een mooie foto van jouzelf!

Ik kan als partner van misschien een héél klein beetje herkennen in jouw verhaal. Mijn vrouw is enorm nuchter gebleven onder haar behandelingen van borstkanker en heeft grotendeels "gewoon" doorgewerkt. Na alle behandelingen heb ik er bij haar op aangedrongen toch ook aan de fysieke en emotionele kant wat te doen. Haar conditie was altijd erg goed maar door de behandelingen toch achteruitgegaan mede ook door de hormoontherapie. Ze is gaan zwemmen.

Verder heeft ze hulp gezocht bij het Helen Rowling instituut. Met name daar krijgt ze goede gesprekken met een goed opgeleide psycholoog wat haar erg helpt bij onverwerkte emoties.

Nu een half jaar na alle behandelingen gaat haar conditie en kracht langzaam weer vooruit zoals ook haar psychische gesteldheid.

Ik wens jou een heel goed herstel toe, neem de tijd en wanneer je jezelf niet teveel druk oplegd zal jou herstel vast beter gaan! Sterke!!

 

Laatst bewerkt: 20/01/2020 - 13:15

Beste Kees,

Dankjewel!

Wat fijn dat het langzaamaan beter gaat met je vrouw. Het is ook niet niks. Zelf ben ik tijdens de behandelingen ook vrij nuchter geweest. Toen het knopje "overlevingsstand" uitging werd het minder en uiteindelijk viel toch het gevreesde zwaard van Damocles.

Tijdens mijn revalidatie zal ik ook op zoek gaan naar een sport die mij ligt, om na de revalidatie mee verder te gaan om mijn conditie op te blijven bouwen. Zwemmen lijkt mij toevallig ook heel leuk!

Lief, dankjewel! Die druk is nog wel een dingetje. Ik ben ik heel goed in de lat hoog leggen. Maar die wetenschap houd ik in mijn achterhoofd ;)

Ik wil jou en je vrouw natuurlijk heel veel sterkte wensen met herstellen. Geniet samen!

Viva la Vida!

Liefs Nicole

Laatst bewerkt: 06/02/2020 - 09:34

Hi Nicole,

Ben blij, dat je over je eigen schaduw bent heengestapt en bent gaan revalideren. Volgens mij is dat het belangrijkste middel wat je als patient hebt om positief met "ziek zijn" bezig te zijn.

Daarbij komt, dat je samen bent met andere patienten. Dit is geen nadeel of belasting, maar juist een voordeel. Je hoeft jezelf binnen die niet groter te houden dan je bent en de problemen, die je hebt, kunnen makkelijker gedeeld kunnen worden.

Zelf heb ik, door revalidatie, al jaren ongewenste toevoegingen aan mijn leven, als rollators, scootmobielen en trapliften, buiten de deur kunnen houden. Psychisch heeft dit ook een voordeel, omdat je samen bent met mensen die, ondanks alles, proberen nog iets te maken van het leven. Een stuk positiever dan klagen, toch?

Sterkte en veel succes met je trainen..... H

 

Laatst bewerkt: 21/01/2020 - 21:30

Lieve H.,

Wat mooi gezegd "over je eigen schaduw". Je hebt helemaal gelijk. Op een bepaald punt bleef ik hangen en dan valt alles even stil en komt de echte realiteit binnen. Maar dan?

Revalideren is eigenlijk de enige positieve en helpende optie die er was en inmiddels heb ik er zin in! Wat knap van je dat je daardoor zelf zover bent gekomen zonder hulpmiddelen!

Ik zie eigenlijk ook bijna alleen maar positieve dingen in het revalideren. Vind het alleen heel confronterend. Dat zegt meer over hoe ik er de afgelopen tijd mee om ben gegaan en wat me dus uiteindelijk niet brengt naar waar ik wil zijn. Maar volgende week begint het, ik ga ervoor en heb er zin in! Dankjewel!

Liefs Nicole

Laatst bewerkt: 06/02/2020 - 09:42

Hoi nicole,

Goed dat je gaat revalideren. Het sucks om eraan toe te moeten geven, maar het is echt beter voor je. Ik loop bij het helen dowling instituut bij een psycholoog die mij helpt bij de verwerking. Simpel doorrennen en doen alsof het er nooit is geweest werkt gewoon niet. Helaas. En daarnaast loop ik bij een oncologisch fysiotherapeut die mij hielp om mijn lichaam sterker te maken. Veel sporten dus. In het begin zag ik er tegenop, nu is het me-time en vind ik het heerlijk. Mijn lichaam is nog nooit zo sterk geweest en ik heb nog nooit zoveel uithoudingsvermogen gehad. Naast dat je dit lichamelijk enorm helpt doet dat besef mentaal ook veel voor je. De angst zal nooit helemaal verdwijnen, je zal nooit meer je oude ik zijn. Maar je kan wel een betere versie van jezelf worden dan dat je was. Ook heb ik met oud en nieuw al mijn ziekenhuispapieren verbrand die ik niet meer nodig heb haha. We hadden er een heel ritueel van gemaakt, waarbij ik alle kutdingen van die periode opnoemde en daarna heb ik met familie de hele boel in de fik gezet. Werkte voor mij ook bevrijdend. Heel veel succes met het vinden van je pad en een dikke knuffel! Liefs susanne

Laatst bewerkt: 27/01/2020 - 07:18

Lieve Susanne,

Wat een mooi ritueel en vooral fijn dat het je zo'n bevrijdend gevoel geeft! Kan het me wel voorstellen hoor.

Super knap zeg dat je zo snel weer bezig bent gegaan met jezelf en zoals ik het nu lees, ook alweer een eind op weg bent. En jezelf zo goed en sterk voelt. Petje af!

Dankjewel lieverd! Dikke knuffel en sterkte meid!

Liefs Nicole

Laatst bewerkt: 06/02/2020 - 09:45

Hoi eigenwijsje haha. Ik zei toch ga die revalidatie doen 😉. Je geloofd het nooit maar het werkt echt😂. Ja tuurlijk is het wennen en wil je teveel tegelijk doen, of winnen met baantjes zwemmen of het spelletje. Ikke wel in iedergeval wist niet dat ik zo competitief was en sportief al helemaal niet. Maar dat was een reflectie van wat ik in mijn dagelijks leven deed. Als ik me concentreer op iets anders hoef ik niet naar me eigen te kijken of te luisteren. Grenzen had ik niet omdat ik wilde winnen!!!. Maar je kunt niet altijd winnen soms moet je je verlies nemen zonder het als een verlies te zien. Leer luisteren je grenzen kennen en ontspannen. Dat hielp mij het meest en hoop dat het jou nu net zo goed of zelfs beter helpt.  Zou nu na de operatie weer terug willen voelde me eigen net weer goed en lig ik weer ouw wijf😂. Omdat revalidatie niet nogmaals mag ga ik na de 6 weken zelf revalideren in de sportschool met hun schema ga precies het zelfde doen. Geloof me sommige dingen gaan je helpen van andere dingen krijg je de slappe lach en denk je dit is echt niets voor mij. Maar helpen doet het zoizo al is het alleen maar om je energie juist te verdelen. Heel veel succes xxx caatje😘

Laatst bewerkt: 06/02/2020 - 16:33

Caatje,

Helemaal mijn ervaring. Ik zag het aanvankelijk ook niet zo zitten, totdat ik op een dag naar de tram moest lopen en daar een half uur over deed in plaats van de 7 minuten ervoor. Was nogal confronterend.

Ëén punt heb je m.i. gemist: het geeft je weer regelmaat. Een dagelijks doel. Iets om aan te werken. Ik ben 4 maanden poliklinisch in revalidatie geweest na serieuze hartproblemen.Het simpele feit, dat ik 4 dagen per week de verplichting had om iets te doen, was een therapie op zich.

Dit was 15 jaar geleden. Toen die kanker de kop opstak en nauwelijks meer kon lopen heb ik als eerste revalidatie voor mezelf geregeld. Drie keer in de week, een uurtje. Dat is voldoende om de aftakeling van mijn lichaam tegen te houden.

Sterkte .... H

Laatst bewerkt: 06/02/2020 - 19:31

Confronterend is het zeker H. Heel goed van je dat je geleerd hebt van je eerste ervaring met revalideren dat het écht zin heeft en zijn vruchten afwerpt. Ik hoop voor mij net zo maar daar twijfel ik eigenlijk niet meer aan!

Liefs Nicole

Laatst bewerkt: 06/02/2020 - 21:12

Hahaha serieus caatje, het lijkt wel of je me écht kent! Eigenwijs ben ik zeker. Stiekem had ik ook gehoopt het zelf en alleen te kunnen maar helaas. Wat je zegt over de reflectie van hoe je dat in het dagelijks leven doet, herken ik helemaal!

Thnx babe en succes met je herstel. Super goed dat je weer gaat revalideren. Hopelijk ben ik er straks net zo over te spreken als jij! 

Liefs Nicole

Laatst bewerkt: 06/02/2020 - 21:10