Van Broeder Fokke tot Chinees na de OK

Waarschuwing vooraf: dit wordt een lang verhaal. Maar ja, sommige weken laten zich nu eenmaal niet samenvatten in drie zinnen en een smiley.

Maandag begonnen we met een afspraak bij de medisch oncoloog. Zij zette netjes de opties op een rij voor het geval de debulkingoperatie niet door zou gaan:

Meedoen aan een studie in het Radboud in Nijmegen
Immunotherapie
Toch nog meer chemo

En toen zei ze iets wat bleef hangen:“Het kan zijn dat tijdens de kijkoperatie blijkt dat de chemo tóch iets heeft gedaan, ook al zie je dat niet op de scan. En ondanks alle nadelen is een operatie vaak toch de beste optie.” Ik geloofde er eerlijk gezegd geen snars van en liep behoorlijk chagrijnig het gesprek uit.

Dat chagrijn werd later die dag gelukkig vakkundig gerepareerd door Broeder Fokke van de Chemo/PAC-afdeling. Enthousiast, humor, Fries, en nog een paar extra kwaliteiten die hem samen tot één groot superpakket maakten. Precies het soort mens dat je op dit soort afdelingen nodig hebt. Toen hij hoorde dat ik ook van Friese afkomst ben, schakelde hij moeiteloos over op het Fries en heeft de rest van de tijd geen woord Nederlands meer gesproken. Ik had hem het liefst mee naar huis genomen, in een doosje gestopt, en dat doosje geopend op moeilijke momenten.

Dinsdag ging ik langs de oncologisch psychologe. Een goed gesprek, vooral over het stomaverhaal en mijn angst dat de operatie misschien niet door zou gaan. Ze neemt die angst niet weg — en dat hoeft ook niet — maar ze maakt hem wel behapbaar. En dat is al heel wat.

Woensdag belde de poli/opname. Allerlei vragen, die ik inmiddels ongeveer tien keer had beantwoord. Toen ik voorzichtig vroeg of dat niet gewoon in mijn dossier stond, kreeg ik te horen dat alles iedere keer opnieuw gecheckt moet worden. Prima hoor… maar het blijft bijzonder als ik degene ben die alles moet onthouden en dat met mijn chemobrein.

Donderdag was de anesthesist aan de lijn. Hij vroeg of ik wist wat voor operatie er zou plaatsvinden. Ik hoop toch van harte dat hij dat zelf ook weet als hij mij vrijdag in slaap brengt. Het gesprek bleek vooral bedoeld om te controleren of ik echt begreep wat er ging gebeuren. En terloops vertelde hij dat hij zich eigenlijk al veel meer voorbereidde op de debulkingoperatie dan op de kijkoperatie. De voorbereiding daarvoor was namelijk al in volle gang. Dat zegt toch ook wel iets.

Vrijdag moesten we ons om 10.00 uur melden bij de Nuchtere Dagopname. Daarna volgde anderhalf uur wachten. Tegen de tijd dat ik eindelijk aan de beurt was, zat ik tegen een zenuwinzinking aan en heb ik maar een pilletje “voor de nerven” gevraagd. Gevolg: ik mocht niet meer zelf naar de OK lopen, de stoel werd halsoverkop ingeruild voor een bed, en mijn speciaal voor de gelegenheid gekochte badjas verdween ongebruikt weer in de tas. Dat pilletje werkte overigens uitstekend. De rest van de tijd was ik de schone slaapster. Nou ja… “schone”. Ik heb er een foto van gezien en het leek meer op een net opgebaard lijk.

De operatie zelf verliep gelukkig prima. Na het beroemde ijsje op de recovery was ik snel weer terug op de afdeling. Twee keer werd me gevraagd of ik iets wilde eten, maar dat hoefde niet — Paul had me Chinees beloofd. En die smaakte uitstekend.

Donderdag moet ik terug naar de oncoloog/gynaecoloog. Dan zullen er waarschijnlijk spijkers met koppen worden geslagen over de grote operatie. En ondanks de stoma, de risico’s en de heftigheid hebben we besloten om er volledig voor te gaan.

Want dit is waar het op neerkomt:

IK WIL LEVEN.

En jullie zijn nog láng niet van me af.