Een week Maastricht (en andere vormen van entertainment)

De chemo heeft niet veel zoden aan de dijk gezet, de scan was nagenoeg hetzelfde als begin november. We gaan dan ook voorlopig stoppen met Sittard en de Chemo.  Afgelopen donderdag zijn Paul en ik al in Maastricht geweest, bij de gynaecoloog/oncoloog. 

De arts was precies zoals je hoopt dat iemand is die zo’n gesprek voert: duidelijk, eerlijk, vriendelijk en met alle tijd van de wereld. Serieus, we hebben meer dan een uur bij haar binnen gezeten. Geen haast, geen omwegen, geen vage beloftes — gewoon helder.

Het plan is om mij te opereren: debulking, oftewel proberen om zoveel mogelijk kanker weg te halen. Maar voordat ze me open- en weer dichtnaaien “voor niets”, doen ze vrijdag 6-2-2026 eerst een uitgebreide kijkoperatie. Om te beoordelen of opereren überhaupt haalbaar en zinvol is. En eerlijk? Ik ben heel dankbaar voor die stap. Het doel van de debulking operatie is niet genezing, maar tijd. Zo veel mogelijk tijd. En vooral: zo leuk en goed mogelijke tijd.

De operatie zelf is geen kattenpis. Grote ingreep, forse risico’s, en de kans is groot dat ik er een stoma aan overhoud. Dat was ook precies waarom we zo’n lang gesprek hadden. De arts wilde er zeker van zijn dat ik wist waar ik ja tegen zei — en dat ik dat ook écht wilde. Toen ik haar vertelde dat ik heel graag nog wat mooie jaren met Paul wil doorbrengen, zei ze: “Dan wil ik u heel graag opereren.” Als ik nu 80 was geweest, had ze het waarschijnlijk niet gedaan. Maar omdat ik nog relatief jong ben, fit, en — misschien wel het belangrijkst — omdat ik heel graag wil leven, gaan we ervoor.

De komende week ga ik me in ieder geval niet vervelen. Elke dag staat er wel een afspraak in of met het ziekenhuis in Maastricht op de planning. Vrijdag dus de kijkoperatie. 

En nu: op naar een week Maastricht. Had ik ook niet op mijn bingokaart staan, maar hé — het leven blijft verrassend.