Even uitbollen na ronde drie

Langzaam maar zeker beginnen de naweeën van chemo nummer drie weg te ebben. En dat “even” bleek deze keer een stuk langer dan gehoopt. Waar het eerder nog een hobbelig ritje was, leek het nu meer op een traject met kuilen, drempels en een lekke band. Sterker nog: het voelt alsof de klachten elke ronde niet alleen heviger worden, maar ook steeds langer blijven plakken.

Positief blijven was deze keer dan ook topsport. De gewrichtspijnen waren op momenten bijna niet te harden en ergens, op een heel kwetsbaar moment, floepte ik eruit dat dit hele circus dan wel écht effect moet hebben… want anders trek ik de stekker eruit. Soms moet je dat hardop zeggen, al is het maar om jezelf weer even bij elkaar te rapen.

Morgen is het D-Day. Vroeg onder de scan om te kijken of de chemo zijn werk heeft gedaan en of er genoeg verbetering is om door te mogen (of moeten) bulken. Dus bij deze: graag weer massaal duimen kruisen, tenen dubbelvouwen en — speciaal verzoek — Patrick mag zijn ballen ook gerust even dubbelleggen. Een extra kaarsje steken kan ook geen kwaad. Alles helpt.

Volgende week dinsdag volgt de uitslag bij Dr. A en dan gaan we bekijken hoe het vervolg eruitziet. Doorgaan met de chemo betekent in ieder geval: andere pijnstillers. Dit debacle staat namelijk niet op mijn lijstje “nog eens voor herhaling vatbaar”. We gaan zien wat er op tafel komt.

Gelukkig is het leven niet alleen maar chemo, pijn en scans. Er is leuk bezoek geweest, fijne momenten, en alsof we het zo hadden afgesproken zijn we gisteren wéér tweede geworden bij de pubquiz in de kroeg. We overwegen serieus om ons team maar “Poulidor” te noemen — altijd dichtbij, nooit eerste. De pilsjes smaakten er overigens niet minder om. En ja, ik heb mezelf getrakteerd op een paar ouderwets lekkere Bitburgertjes. Dat was alweer een tijd geleden en voelde als een kleine overwinning.

De komende tien dagen ga ik proberen er het beste van te maken. Genieten van de kleine dingen, rust pakken waar het kan en mezelf weer een beetje opladen. Want de accu staat gevaarlijk in het rood — en die kan wel wat aandacht gebruiken.

Wordt vervolgd