Ronde 3: duimen, dikke tenen en denkbeeldige baggermachines

Gisteren mocht ik chemo nummer drie ontvangen en dat was, zoals je je kunt voorstellen, best even spannend. Volgens de oorspronkelijke planning zou het zo gaan: drie chemo’s, dan een operatie, en daarna nóg drie chemo’s. Lekker overzichtelijk.

Maar kanker zou kanker niet zijn als het zich keurig aan schema’s hield.
Op 19 januari krijg ik een scan en daarna volgt overleg met Maastricht UMC. Dan wordt besloten: eerst opereren óf toch eerst nog drie extra chemo’s (die al netjes ingepland staan, want vooruitdenken kunnen ze wel daar).

En hier komt het wonder van deze eeuw: ik hoop dus héél hard dat die operatie door kan gaan. Want dat betekent dat de chemo zijn werk heeft gedaan. Dus bij deze: duimen, dikke tenen en alles wat verder nog kan buigen graag 🤞🦶

De operatie zelf gaat geen kattenpis worden. Ze noemen het een debulking, en mijn levendige fantasie ziet meteen twee kleine baggertjes in mijn buik die fanatiek op zoek gaan naar alles wat daar niet thuishoort. In het echt zal het vast iets subtieler verlopen, maar laten we eerlijk zijn: heftig blijft het sowieso.

Voor nu bereid ik me voor op de week na de chemo, die ik inmiddels goed ken als “onaangenaam met een hoofdletter A”. De pillen liggen klaar, net als alle andere hulpmiddelen. Ik breng deze week mediterend door, met veel aandacht voor mezelf en zo min mogelijk heldhaftigheid.

Dinsdag ga ik voor het eerst praten met een deskundige, en dat voelt als een heel goed plan. Ik merk namelijk dat ik het lastig vind om al mijn hersenspinsels en zorgen te delen met de mensen die me lief zijn — niet omdat ze het niet aankunnen, maar omdat ík hen niet wil kwetsen. Tegelijk heb ik ook andere scenario’s in mijn hoofd. Het kan namelijk ook anders lopen, en dan moeten er nieuwe toekomstplannen gemaakt worden. Dat is in mijn ogen geen negativiteit, maar gewoon realisme.Mijn kanker is stadium 3. Statistisch gezien leeft na vijf jaar nog ongeveer 30% van de patiënten. Dat is geen mening, dat is een feit. Als ik dit soms probeer te benoemen, merk ik dat mensen het lastig vinden. Dan hoor ik dingen als: “Je moet dapper zijn.” “Je mag niet opgeven.” “Denk positief.” “Niet huilen.”
En heel eerlijk? Ik ben het dapper zijn en positief blijven af en toe een beetje moe. Ik zou veel geven voor een ouderwetse, ongegeneerde huilbui. Goed nieuws: die gaat er gewoon komen.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben hoopvol, ik doe alles om beter te worden en sinds ik een Porta-Cath heb, ben ik officieel ook heuuuuuul erg stoer. Maar vanzelfsprekend is het allemaal niet.

Voor nu: focus op deze week, wachten op de scan, en vertrouwen dat die denkbeeldige baggermachines misschien binnenkort echt aan het werk mogen.

Tot de volgende keer 🤍