Een Infuus, Een Port-a-Cath en… Een Levensgrote Joint?

Je hebt van die dagen waarop je denkt: het kan niet ingewikkelder worden. Nou, spoiler alert: jawel hoor.

Het begon allemaal met een kleine paniekaanval en een groot drama rondom het aanprikken. Serieus, als prikken ooit een olympische sport wordt, kom ik in ieder geval in aanmerking voor de categorie ‘meest gehusselde bloedvaten’. Maar goed: na veel gezucht, gesteun en gezwaai met naalden zat het infuus er eindelijk in.
Omdat dit hele behandeltraject nog wel even duurt, mag ik binnenkort pronken met een port-a-cath. Ja, dat klinkt als een luxe cruisevakantie, maar het is eigenlijk een soort VIP-toegangspoort voor chemo. Geen gedoe meer met prikken—halleluja! En ik denk eerlijk gezegd dat het personeel het drama ook wel een beetje zat was. Snap ik.

Toen de Prins me keurig had geïnstalleerd en vertrok, dacht mijn lichaam: “Weet je wat, laten we het nog even spannender maken.” En hoppa, daar kwam een allergische reactie op de chemo. Dus ik kreeg medicijnen. Waar ik maagkrampen van kreeg. Waar ik dan weer medicijnen voor kreeg. Waar ik dan vervolgens zo slaperig van werd dat ik elk moment in een baksteen had kunnen veranderen.

Maar dán… werd het leuk.
Op een gegeven moment zat er zóveel spul in mijn lijf, dat ik me voelde alsof ik een levensgrote joint had gerookt. Ik was gewoon heppiedepeppie. Een soort zen-boeddhist op vakantie, maar dan met een infuuspaal als huisdier.En eerlijk? Op wat maaggerommel na voel ik me nu eigenlijk best oké. Soms is je lichaam gewoon een ongeleid projectiel, maar hé… als het af en toe grappig wordt, pak ik dat feestje gewoon mee.

Enja, ik weet dat het waarschijnlijk niet zo zal blijven en dat ik me vast nog knap lamlendig zal gaan voelen, maar nu nog even niet!