Dt is geen leuke

Dit is geen leuke

Ik heb het even helemaal gehad.
Met Kerst.
Met de wereld.
En al helemaal met kanker.

Deze week schreef iemand mij:
“Ja, het mooiste cadeau is dat ik met mijn kinderen en kleinkinderen Kerst mag vieren.”

Normaal kan ik daar prima mee omgaan. Ik gun het mensen oprecht en meen het als ik zeg: geniet ervan. Dit keer kwam die zin echter keihard binnen. Alsof iemand zonder het te weten precies op de zere plek drukte.

Toen mijn oudste dochtertje Marly op eerste kerstdag 1983 een middagdutje ging doen en in de hemel wakker werd, werd er van mij verwacht dat ik daar binnen zes weken “overheen” zou zijn. En vooral: niet meer zeuren.
Ik heb nog nooit een kindje zó snel uit het zicht en uit het hart van anderen zien verdwijnen. Gelukkig is ze er voor mij nog steeds. Elke dag.

Toen onze tweede dochter — getalenteerd, knap en intelligent — in 2007 besloot dat ze zonder ons beter af was, duurde dat accepteren een stuk langer. Er zullen ongetwijfeld twee totaal verschillende verhalen over bestaan, afhankelijk van wie je het vraagt. Maar als namen veranderen en er getrouwd wordt zonder dat wij als ouders daar iets van weten, dan is zelfs mij de boodschap duidelijk.

En nu zitten we hier.
Een buik vol kanker.
Pijn overal.
Een leeg huis.
En een partij zelfmedelijden waar ik de hele kerstboom mee kan optuigen.

De Maatjes hebben hun uiterste best gedaan om de leegte te vullen, maar de omstandigheden werkten niet mee. Kerstavond viel ik om negen uur ’s avonds bijna in slaap aan tafel. Eerste kerstdag voelde ik me eigenlijk best goed, at lekker — tot het bij Maatje ineens mis ging en later bleek dat ik zelf toch veel vermoeider was dan ik dacht. Vanmorgen nam het eten van gisteren wraak en was ik tot twee uur ’s middags gewoonweg ziek. Mijn voeten en vingertoppen voel ik nauwelijks nog.

En toch.
Morgen is er weer een nieuwe dag.

Ik hoop dat ik me tegen die tijd weer een beetje bij elkaar heb geraapt, want op deze manier wil ik mijn resterende tijd niet doorbrengen. Niet één jaar. Niet vijf. Niet tien. En hoe pijnlijk ook: ik ben de enige die daar iets aan kan veranderen.

Ik wil lichtpuntjes blijven zien.
Plezier vinden in kleine dingen.
En vooral: tijd doorbrengen met de mensen van wie ik hou.

Dus als jij Kerst hebt gevierd met je ouders, kinderen, kleinkinderen of andere mensen die je lief zijn — was het fijn en ben je gezond — dan hoop ik oprecht dat je er voor de volle 1000% van genoten hebt. Want voor je het weet is het voorbij.

Wees tevreden.
Maak het jezelf niet te moeilijk.
Niemand is perfect.
En had ik al gezegd dat je tevreden moet zijn?

Ik ga het ook weer proberen.
Vanaf morgen!!!!!!