Chemoronde 2, een kaal koppie en andere praktische oplossingen

Gisteren was het tijd voor chemoronde 2 en tot nu toe voel ik mij best wel goed. Zó goed zelfs dat ik gisteren nog op grote mutsjes-inkoop ben geweest. Afgelopen donderdag begon de boel namelijk toch flink uit te vallen en zondag, na de haarwasbeurt, bleef er niet zo heel veel meer over.

Dus werd de dame met de tondeuse besteld en ging de hele boel eraf. Dat kale koppie versieren we nu gewoon met een mooi mutsje. Ik merk dat andere mensen er meer moeite mee hebben dan ik. Voor mij is het eigenlijk heel simpel: als dit nodig is om beter te worden, dan zij dat zo. Want beter wil ik verdomme worden.

Dinsdag is de Porta-Cath geplaatst. Daar wil ik niet al te uitgebreid over uitweiden, want door een flinke portie miscommunicatie en onduidelijkheden gebeurde dat met plaatselijke verdoving — en dat was een regelrecht drama. Ik kan je verzekeren: in de toekomst wordt er nog geen splinter meer uit mijn duim gehaald zonder narcose.

Maar goed, uiteindelijk is het voor mij wel de ideale oplossing. Het aanprikken voor de chemo was bijna een genot. Geen gehannes meer met het zoeken naar aders, geen gepulk en gedraai met naalden en geen blauwe armen meer. Het ding doet precies wat het moet doen.

Chemo 2 verliep naar omstandigheden goed. Het aanprikken ging soepel en door mijn reactie op chemo 1 zijn ze deze keer iets langzamer gestart. Daardoor heb ik geen gekke dingen gemerkt en kwam ik redelijk fit uit de chemo. Het duurde alleen allemaal wat langer, dus na 4,5 uur op een stoel zitten had ik vooral last van pijn in mijn kont — ook een bijwerking, zullen we maar zeggen.

Nu probeer ik zo relaxed mogelijk de komende week in te gaan en hoop ik dat de bijwerkingen deze keer meevallen. Ik ben in ieder geval een stuk beter voorbereid dan de vorige keer, en dat scheelt al heel veel.

Ik wens jullie, ondanks alles, fijne kerstdagen. Doe niet meer dan je aankunt, laat je niet gek maken… en een mooi, vuurwerkarm uiteinde ✨