Even van hier

Goedemorgen, maandag dan toch de huisarts geweest ivm steken in de onderbuik. Urine was goed, geen blaasontsteking. Hele buik gevoeld en geluisterd. Ze kon er eigenlijk niet veel mee en we moesten ook maar de oncoloog even vragen. Zo gezegd, zo gedaan. Oncoloog belde terug. Uit de laatste scan kon hij zien dat er kleine uitstulpingen in de darm zitten, dit wisten wij ook en hebben daar ook aan gedacht.  Geef het tijd, rust. Kan er verder niks aan doen. Wel benoemde hij nogmaals dat de eerste lijn nu de huisarts is en niet meer het AVL. Dit wisten we al, heeft hij de vorige keer ook gezegd, maar we moesten dit doorgeven van de huisarts. Het voelt toch als een...loslaten, op een nare manier. We hebben toch een band, meneer Busnac, waren zijn woorden. Goed, het zij zo. De steken in zijn buik zijn bijna weg gelukkig. Suiker schommelt enorm, net als zijn gedrag, ik trek dat soms niet,  vergeet maar hoe hij doet, knijp ik hard in mijn handen en bijt mijn tanden zowat kapot. Elke dag huil ik wel eens, omdat hij van die vervelende opmerkingen maakt. FRUSTRATIE, ik weet het.  Gisteren heeft hij een verkeerde beweging gemaakt en heeft zijn rug verdraait ofzo. Wordt veel midden in de nacht wakker en komt dan moeilijk in slaap. 

Goed, ik ga de dag weer in, even zijn rug insmeren.

Lieve groet