Onzekerheid, hoop en opnieuw de waarheid

Op 18 december kreeg ik, op verzoek van de oncoloog, een botbiopt. 

🔬 Wat is een botbiopt? 

Omdat er op de scans uitzaaiingen in mijn botten te zien waren, moest dit met 100% zekerheid bewezen worden. Dat gebeurt met een botbiopt. 

Bij een botbiopt wordt er met een speciale holle naald een klein stukje botweefsel uit het lichaam gehaald. Dit gebeurt onder begeleiding van een CT-scan, zodat de arts precies kan zien waar de naald moet komen.
Je ligt op een tafel in een interventiekamer en de plek waar geprikt wordt, wordt plaatselijk verdoofd. 

Bij mij werd er niet alleen geprikt, maar ook geboord in het bot om daadwerkelijk botmateriaal weg te kunnen nemen. Dat voelde en klonk heel intens. Je hoort het apparaat, voelt druk en trillingen, en weet ondertussen dat dit stukje bot straks bepaalt wat je diagnose en toekomst zal zijn. 

Het botweefsel dat wordt afgenomen, gaat daarna naar het laboratorium om te onderzoeken of er kankercellen aanwezig zijn. De uitslag is enorm belangrijk, omdat die bepaalt of de diagnose klopt en of je de juiste behandeling krijgt. 

Het klinkt misschien technisch, maar als patiënt is het vooral spannend, kwetsbaar en emotioneel. Je ligt daar, volledig bewust, en weet dat dit kleine stukje bot grote gevolgen kan hebben voor je leven. 

Het was een spannende dag. Urenlang lag ik te wachten tot ik aan de beurt was. Toen het eindelijk zover was, was de procedure binnen een halfuur voorbij.
De uitslag zou tien dagen duren. Ik zou het dus net voor oud en nieuw te horen krijgen. 

Maar toen gebeurde er iets onverwachts. 

Verwarring en hoop 

Op 23 december werd ik gebeld door het ziekenhuis. De uitslag was al binnen.
De uitslag was negatief op kankercellen. 

Ik liep op dat moment buiten en was compleet van slag.
Ik begreep er helemaal niks meer van.
Heb ik nou wel botuitzaaiingen of niet?
Is er een fout gemaakt?
Krijg ik wel de juiste behandeling? 

Mijn hoofd draaide overuren. Ik voelde verwarring, hoop en angst tegelijk. 

Een week later werd ik opnieuw gebeld.
Het botbiopt moest opnieuw, maar dan op een andere plek. 

De tweede biopt, een hel 

Een week daarna, op 8 januari 2026, was het zover.
Ik zag er tegenop, omdat de eerste biopt op het einde al pijnlijk was geweest. Maar ik wilde duidelijkheid. Ik moest weten waar ik aan toe was. 

Ik ging naar de interventiekamer en lag daar op het tafeltje. Alles werd uitgelegd en ik dacht nog: dit lukt wel. 

Maar deze biopt viel mij zwaar tegen.
Het was echt een hel.
Het deed zó veel pijn. Het voelde eindeloos. 

Na bijna 45 minuten pijn lijden was het eindelijk klaar.
De dagen daarna had ik veel napijn. Mijn lichaam was moe en gesloopt. 

De definitieve uitslag 

En toen kwam het moment van de waarheid.
De uitslag was dit keer helaas wel positief.
De botuitzaaiingen werden bevestigd. 

Mijn behandelplan bleef staan zoals het gepland was.
Mijn diagnose bleef hetzelfde: ongeneeslijk. 

Leven met behandeling 

Intussen doen de medicijnen hun werk. Dat merk ik aan de bijwerkingen.
Ik heb heftige opvliegers, mijn gewrichten beginnen steeds meer pijn te doen en de vermoeidheid wordt erger. 

Maar we blijven sterk.
We gaan door. 

In maart krijg ik mijn tussentijdse PET-scan. Dat is ontzettend spannend. Tot die tijd probeer ik zo fit en sterk mogelijk te blijven, voor mezelf en vooral voor mijn kinderen. 

🌿 Mijn kinderen, mijn grootste kracht 

Tussen alle ziekenhuisafspraken, onderzoeken en uitslagen door bleef één ding altijd hetzelfde: mijn kinderen.
Hoe zwaar het ook werd, zij bleven mijn anker. 

Er waren dagen dat ik mij leeg voelde, moe, bang en overweldigd. Dagen waarop ik dacht: hoe moet ik dit volhouden?
Maar dan keek ik naar mijn jongens. Hun lach, hun knuffels, hun kleine handjes in de mijne. En ineens wist ik weer waarvoor ik het deed. 

Zij weten niet alles, ze begrijpen nog niet helemaal wat er in mijn lichaam gebeurt. Voor hen ben ik gewoon mama.
En misschien is dat wel mijn grootste kracht.
Dat ik ondanks alles mama mag zijn. Dat ik hen kan optillen, voorlezen, troosten, samen kan lachen. 

Mijn kinderen geven mij een reden om elke dag op te staan, ook op dagen dat mijn lichaam niet wil en mijn hoofd overloopt.
Zij geven mij hoop op dagen dat de toekomst onzeker voelt.
Zij geven mij kracht op momenten dat ik denk dat ik niets meer over heb. 

Ik wil herinneringen maken. Kleine, gewone momenten die later groot blijken te zijn.
Samen ontbijten, knuffelen voor het slapen, hun stem horen, hun geur ruiken.
Dit zijn de dingen waarvoor ik blijf vechten. 

Misschien kan ik niet alles controleren in deze ziekte, maar ik kan wel kiezen hoe ik moeder wil zijn in deze tijd.
En ik kies ervoor om aanwezig te zijn. Lief te hebben.Te leven. 

Voor hen. En voor mij.