Eindelijk ademhalen: een moment van hoop en dankbaarheid!

We zijn weer aangekomen bij het volgende deel van mijn verhaal. In de tussentijd was allesbehalve rustig: van onzekerheid tot de uitslag van de scan. Er gingen veel emoties door me heen. Vaak vroeg ik me af: Wat als ik niet lang meer te leven heb? Wat als ik mijn kinderen toch niet ga kunnen zien opgroeien? Wat als de behandeling niet aanslaat? 

Daarnaast kwamen er ook praktische zaken om de hoek kijken. Zo moest ik ineens vaart maken om een voogd voor mijn kinderen te regelen, voor het geval er iets met mij zou gebeuren. Alleenstaande moeder zijn brengt dit soort serieuze overwegingen met zich mee, en het zette me flink met de neus op de feiten. Op dit moment moet je heel goed gaan nadenken. Aan wie vertrouw ik mijn kinderen toe? 

Gelukkig gingen de dagen voorbij en voel ik me nog steeds goed. Mijn handen beginnen wel wat stijver te worden, vooral ’s ochtends, en hier en daar voel ik wat gewrichtspijnen. Zodra ik bezig ben met de kinderen, beweeg ik weer en gaat het meestal beter. Wat lastiger is, zijn de opvliegers, vooral ’s nachts; dat zorgt ervoor dat ik vaak wakker word en moeilijk weer in slaap kom. Dat is best vermoeiend. 

Voor ik het wist, zaten we alweer in maart. De grote dag was aangebroken: de dag van de PET-scan. 

Woensdag 4 maart 2026 

Mijn afspraak stond gepland om 14:55 uur. Vanaf zes uur daarvoor mocht ik niets meer eten en moest ik de hele dag nuchter blijven. Ik besloot wat eerder naar het ziekenhuis te gaan, omdat ik eerst bloed moest laten prikken. 

Daarna liep ik naar de afdeling voor de PET-scan. Ik was wat te vroeg, dus meldde me aan en ging in de wachtruimte zitten. En daar begon de spanning door mijn lijf te kruipen. Toen werd ik opgeroepen. 

Ik liep mee en mocht plaatsnemen. De uitleg kende ik al, maar toch is het elke keer spannend. Eerst moest ik op de weegschaal staan, daarna kwamen de standaardvragen: wanneer had ik voor het laatst gegeten en… een confronterende vraag: gezien je leeftijd, is er kans dat je zwanger zou kunnen zijn? Ik reageerde direct: “Nee, zeker niet.” In mijn hoofd dacht ik: Ik zit kunstmatig in de overgang, laat staan zwanger zijn. 

Na de vragenronde kreeg ik het infuus en werd mijn bloedsuiker getest. Toen dat klaar was, mocht ik plaatsnemen in een gemakkelijke stoel. Eerst kreeg ik een plasmiddel toegediend, daarna begon het druppelen van de radioactieve stof die nodig is om kankercellen op te lichten tijdens de scan. 

Vervolgens moest ik 45 tot 50 minuten rustig blijven zitten zonder veel te bewegen. Toen was het eindelijk 16:00 uur en was ik aan de beurt voor de scan. Direct daarna volgde een CT-scan met extra contrastvloeistof via het infuus. Het is een vreemd gevoel: een nare smaak in je mond en warmte die door je hele lichaam trekt. Gelukkig duurde de scan zelf niet eens twee minuten en daarna mocht ik naar huis. 

Donderdag 5 maart 2026 

De volgende dag kreeg ik een melding in mijn ziekenhuisapp dat ik een nieuw bericht had. Ik opende het bericht en schrok… maar op een goede manier. Het was van mijn oncoloog, met GOED nieuws: 

"Ik zie een goede PET-uitslag langs komen… de behandeling slaat goed aan! Tot maandag." 

Mijn dag kon op dat moment echt niet meer stuk. Wat een opluchting en geruststelling! Zo kon ik opgelucht het weekend in gaan. 

Maandag 9 maart 2026
Het moment van bespreking 

Vandaag is het zover: mijn afspraak met de oncoloog om de PET-scan en bloedwaarden door te nemen. Terwijl ik onderweg ben naar het ziekenhuis, merk ik dat de spanning zich mengt met een gevoel van opluchting. De positieve boodschap van donderdag speelt nog steeds door mijn hoofd, maar nu wil ik het zwart op wit horen en alles écht begrijpen. 

Eenmaal binnen bespreek ik eerst mijn algemene klachten: stijve handen in de ochtend, af en toe wat gewrichtspijn. Daarnaast bespreek ik ook mijn opvliegers met de arts. Vooral ’s nachts heb ik er veel last van; ze maken dat ik wakker word en soms moeilijk weer in slaap kom. Het is vermoeiend, zeker met kleine kinderen in huis. Mijn oncoloog luistert aandachtig en geeft tips om de klachten te verminderen en bespreekt mogelijke opties om beter te slapen. Meteen bespreekt ze de mogelijkheden wat er bestaat om er eventueel tegen te kunnen doen. In mijn geval gaan we beginnen met tabletjes. Het voelt fijn dat ook dit serieus genomen wordt, want het beïnvloedt mijn dagelijkse leven en herstel meer dan ik had verwacht. 

Dan volgt het belangrijkste: de scan en bloedwaarden. Mijn hartslag versnelt terwijl de oncoloog de beelden bekijkt. En dan komt het: het resultaat bevestigt het goede nieuws dat ik al had gelezen in de app. De behandeling slaat goed aan, de tumor is een heel stuk kleiner en er zijn geen aanwijzingen dat er nieuwe problemen zijn.
Er zijn nog enkele uitzaaiingen te zien maar groot en deels is niet meer te zien op de scan! 

Het is een overweldigend gevoel: opluchting, blijdschap en dankbaarheid tegelijk. Na weken van angst en onzekerheid voelt het alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen. Natuurlijk blijven er zorgen over de toekomst, maar vandaag is een dag om even stil te staan bij dit goede nieuws. 

We spreken samen een vervolgplan af, met controleafspraken en adviezen om mijn lichaam zo goed mogelijk te ondersteunen. Terwijl ik het ziekenhuis verlaat, voel ik een lichte maar diepe voldoening. 

Dankbaar voor vandaag 

Het voelt bijna onwerkelijk om na zoveel onzekerheid en spanning dit nieuws te horen. Voor het eerst sinds weken kan ik echt ademhalen en mezelf even niet alleen als patiënt zien, maar ook als moeder, als vrouw, als mens die van het leven houdt. Natuurlijk blijf ik alert en blijf ik mijn lichaam volgen, maar vandaag, nu, geniet ik van dit moment van opluchting, hoop en dankbaarheid. En dat gevoel wil ik vasthouden voor mezelf, voor mijn kinderen, en voor iedereen die met mij meeleeft. Het leven gaat verder, en ik ben er klaar voor om het met open ogen te blijven leven.