Geen … kunnen zijn. Geen mama, geen vrouw van, geen dochter, vriendin, maatje etc. Wat vind ik dat moeilijk.
Afhankelijk zijn van anderen omdat je te zwak en te misselijk bent. En daardoor niet voor je dochtertje te kunnen zorgen. Alles uit handen geven. Je maatje niet kunnen ondersteunen terwijl…
Kuur nummer 1… hoe reageert je lijf? Een uur van te voren een pil op tegen misselijkheid. Bij het infuus een spuit tegen misselijkheid. Je zou zeggen dat moet genoeg zijn.
Na de chemo rustig naar huis gegaan, broodje gegeten in de auto. Thuis voor de zekerheid nog een pilletje genomen tegen de…
Zaterdag alles geregeld om een haarband te krijgen van toupim. Zondag mijn vaders verjaardag gevierd met ons eigen gezin. Misschien wel voor een wat langere tijd de laatste keer allemaal bij elkaar in verband met mijn kuren. Ook even foto’s gemaakt van ons gezinnetje terwijl ik nog haar heb. Hoe…
Deze week kreeg ik tijdens de nachtvoeding deze dikke glimlach van Leah. Wat een lichtstraal in het donker.
Tot nu toe klopte mijn voorgevoel elke keer weer. Na de uitslag, je hebt borstkanker, was ik er van overtuigd dat het gedaan was. Er was ook geen vechtlust. Nog een paar maanden te leven en…
Maandag middag op naar het ziekenhuis om duidelijkheid te krijgen! Weer in de wachtkamer bij oncologie. We worden binnen geroepen en de chirurg wil gelijk naar mijn borst kijken. En benoemd onzeker goedaardig. Tsja wat moet dat nou weer zeggen…?! Ze heeft al gebeld met de radioloog en we moeten…
Donderdagochtend 30 november naar de huisarts gebeld om een echo aan te vragen op advies van de lactatiedeskundige. De huisarts wilde me eerst zien voordat ze me doorstuurde en gelukkig kon ik diezelfde dag om 12 uur terecht. Deze keer een vaste huisarts en na gekeken te hebben heeft ze me…
De weg naar de diagnose toe. Aan het begin van dit jaar ontdekten we dat we een kleine verwachtte. Als droom hadden we altijd nog een reis naar Nieuw Zeeland in gedachten en die hadden we vorig jaar al gepland en geboekt. Dus samen op naar Nieuw Zeeland voor vijf weken waar we langzaam er aan konden…