Koud Kontje

De wind heeft mijn slaapkamer raam verder open geblazen zodat de haren in mijn bilnaad nu bevroren zijn, zelfs een ijsbeer zou er wakker van zijn geworden. Afgelopen week heb ik voor mijn gevoel veel achteruit gelopen als een gaar konijn heb ik me gevoeld. Ik dacht dat alle leverkanker patiënten op waren, totdat er 1 zich meldde op mijn blog. Dus toch niet helemaal uitgestorven, tussen alle andere vormen van kanker voelde ik me toch een buitenbeentje met mijn kanker soort. De confrontatie met het eindigende leven het tomeloze verzet tegen wat een ieder te wachten staat, zou wolkenkrabbers moeten doen schudden, gevat in een pil of chemo is wat geboden wordt met slechts zelden afdoende resultaat. Vol ongeloof dat ik leverkanker had, ik die sloten koffie dronk geen drank aanraakte weinig chips at of andere bekende vette happen een broodje kroket en een enkele keer een kaassoufflé. Longkanker hartklachten tia of erger had ik rekening mee gehouden, zittend rokend op de postkist voor ons kantoor. De kanker die ik heb maakt het door het ontbreken van grote getallen dat de nabije toekomst zo vol vraagtekens zit. Dat dood gaan hoort erbij maar welke verschijnselen komen en nog meer bij welke loop ik mis als man in bonustijd. Schijnbaar had ik me voorbereid tot februari en geen rekening gehouden dat een statistisch gegeven tijd statistisch is zoals mijn zoon al zei met teveel buitensporige waarden val je niet meer in het rekenmodel van de statistieken. Het hebben van een tijdslijn iets waarop ik schijnbaar toch op heb gerekend, ik die zeg slechts 4 uur vooruit te plannen ik weet van mezelf niet of ik daar blij of ongelukkig van word. Natuurlijk ben ik blij dat ik nog steeds zeg dat er kwaliteit is en geniet van wat er op me pad komt hoe klein dan ook. Er komen zoveel vragen in mijn kop dat ik het niet beschrijven kan. Het beproefde recept maar weer een kop koffie misschien ontdooit daar me kont wel van.