Wie niet waagt, die niet wint......!

Wat ik gisteren nou toch heb gedaan…..!

Zoonlief en een goede maat zouden een balletje gaan overgooien. Zoonlief heeft het honkballen weer opgepakt en wilde extra oefenen. Ik heb ook jarenlang softball en slowpitch gespeeld. Ik was vóór mijn diagnose in 2023 gestopt met softball, omdat ik liever wilde gaan slowpitchen. Zoals de naam het al zegt: het gaat wat langzamer aan toe en bij slowpitchen kon ik pitchen, wat ik fantastisch vond. Voor softball moest ik in de avond trainen (wat ik altijd moeilijk vond) en of op maandagavond of op vrijdagavond een wedstrijd spelen. Op een gegeven moment had ik geen motivatie meer om te gaan. Ik vond trainen een grote opgave, maar de wedstrijden wel weer leuk. Maar goed, om te spelen, moet je ook trainen. Bij slowpitch was dat niet zo. Elk seizoen werden er een aantal toernooien georganiseerd en daar deed ik er aan mee en dat was het. Soms ging je dan vooraf even trainen, maar meer dan dat was het niet. Slowpitch vond ik laagdrempeliger. Ik had het plan om in het nieuwe seizoen van 2024 weer mee te gaan doen, maar ja, toen had ik de diagnose kanker met alle gevolgen van dien. Dus daar kwam er niks van terecht.

Enfin gisteren stelde ik aan zoonlief voor om met hen mee te gaan. Ik dacht: ik ga kijken wat ik nog kan en ik ga kijken of ik kan rennen. Want sinds mijn eerste operatie in 2024 heb ik het nooit aangedurfd om te rennen. Ik was zó bang om geconfronteerd te worden met het feit dat ik niet meer kan rennen. Ik beschouwde mezelf als minder valide en legde me daarbij neer. Ik durfde het gewoon niet.

Tot gisteravond. Ik nam mijn “batting tee” mee (een standaard van rubber waar je de bal op legt om te slaan), knuppel mee en mijn handschoen. Voordat ik ging slaan ging ik warm lopen, dus rennen. En ja hoor, ik kon rennen. Wel als een soort gewond hert, maar potverdorie ik kwam best goed vooruit! Ik was echt zó blij. Conditie was niet eens zo slecht; het was meer het been. Maar goed, het begin is er. Het betekent niet dat ik nu kan slowpitchen, want de snelheid om honken te lopen heb ik niet. Mischien wel pitchen, maar dan moet ik goed oefenen om wendbaar te zijn voor als een bal recht op mij af vliegt! We gaan het zien. Ik heb aardig wat ballen geslagen en de ballen gingen steeds verder. Op het laatst werd er voor mij “getossed” (bal opgooien) en kon ik nog beter slaan. Ik was helemaal happy. 

Er was wel één dingetje: elke keer als ik die softball in mijn handen nam, dacht ik aan de tumor! Die was verdorie net zo groot als die bal. Jeetje mina, dat je met zo’n grote bal in je buik kan lopen! Nu heb ik geen softball, maar vier kleine knikkertjes verspreid in mijn buik, ook niet leuk!

Ik vond het knap van mezelf dat ik me tot dat uiterste heb gedreven. Soms moet je iets gewoon durven. Als je het niet probeert, weet je het niet. Dat is ook zo gegaan met het autorijden; men vond dat ik het niet moest doen of met een instructeur moest gaan rijden. Tssss, ik had daar zó geen zin in! Alles in me zei dat ik het kon. Na de eerste operatie heb ik het ook gewoon gedaan. Dus na proberen en oefenen ging het gewoon goed. Zo ook met het fietsen. Dat vind ik toch het aller moeilijkst. Maar ik weet nu hoe op en af te stappen. En eenmaal mijn voet goed geplaatst te hebben, lukt het trappen goed. 

Trouwens, ik heb het gevoel dat het beter gaat met mijn been. Gedurende de vakantie heb ik veel gelopen. En vandaag tijdens fysiotherapie kon ik voor het eerst sinds de operatie moeiteloos op snelheid 5 lopen. Daarvoor was het steeds 3,5 of 4. Inmiddels heb ik het apparaat voor de pressietherapie ontvangen. Heerlijk ding. Ik stop 2 keer per dag mijn been in de hoes en het wordt fijn gemasseerd. De mevrouw zei dat het één keer per dag moest, maar ik doe het lekker 2 keer per dag en voer de druk steeds een beetje meer op. Ik ben zó benieuwd of het gaat helpen?