Wat nu....?
Tja, wat nu? Ik heb mijn uitslag gelezen. Eigenlijk is datgeen wat er in staat geen grote verrassing voor mij. Alleen is er wel nieuwe informatie die mij zorgen baart.
Ik heb nóg meer nieuwe plekjes, alles zo'n beetje aan de linkerkant van mijn buik. Het operatiegebied is vrij van kanker. Links zijn die oude plekjes en die zijn met ongeveer 1 centimeter gegroeid, wat ik best veel vind, omdat ik februari/maart de voorlaatste scan heb gehad. Dus het groeit met ongeveer een halve centimeter per maand. Tja, ík vind ze groot; want ik redeneer dat het dingen zijn die daar niet horen. Maar misschien is het medisch gezien nog niet alarmerend? Want ik kan me herinneren dat mijn verpleegkundige de laatste keer dat ik bij haar was, zei dat ze nog "klein" waren en dat chemo misschien in die fase helemaal niet effectief zou kunnen zijn.
Maar goed, nu heb ik meer dan 4 plekjes. Ik begin het een beetje "scarry " te vinden. Ik heb wel uitzaaiing, maar lokaal en niet in de organen. Die zien er allemaal schoon uit. En ook mijn hoofd! Nou, dát is een hele opluchting! Ook is er met de PET-SCAN gezien dat er een plekje in mijn linkerborst zit en eentje in mijn linker dijbeen. Het ziet er onschuldig uit en het kan littekenweefsel zijn van prikjes die ik eerder heb gehad daar. Dat zou kunnen kloppen, alleen moet ik de juiste plek wel weten om te kunnen bepalen of het om die littekens gaat. Ik heb een mama-reductie gehad dus een drain in mijn borst gehad en precies op die plek zit er een litteken dat voelbaar is. In mijn linker dijbeen weet ik dat ik een bult had overgehouden na een trombose prik. Daar moet de arts maar naar kijken aanstaande dinsdag. Pffff, moet er weer een biopt genomen worden om het zeker te weten? Wat ik denk is, dat ik vrijwel aan de chemo moet, omdat er verschillende plekjes zijn. Ik word al misselijk als ik eraan denk. Ik zie er vreselijk tegen op. Hoe kan je tegen iets op zien dat je (een beetje) beter kan maken? Maar zo is het wel. Het idee dat die chemische stoffen mijn lichaam worden ingespoten en dat ik weer aan die #$%^& infusen moet, maakt me bang. Ik weet dat mijn arts de laatste keer zei dat ik ook 3 a 4 korte, heftige kuren zou kunnen krijgen. Als mijn lichaam dat aankan, kies ik daarvoor, want dat is voor mij te overzien en dan hoef ik niet uitgesmeerd over een jaar of misschien meer aan de chemo. O hemeltje lief, wat staat mij te wachten en wat is wijsheid? En toch hoop ik dat de situatie zodanig is dat we kunnen wachten en kijken (wait and see). Dan kan ik in de tussentijd nog wat leuke dingen plannen en doen tot het niet meer kan.
Ik heb geen idee in welke fase van de ziekte ik verkeer. Zit ik nu in de gevarenzone of niet? Die sarcoom is wel heel hardnekkig. Het geeft mij geen rust. Zolang het niet uitzaait naar de organen, heb ik geen paniek. Maar als het wel zo is, is het natuurlijk ruk! Wat mij ook wel een beetje zorgen baart, is het feit dat één van die tumoren vlak bij mijn darm zit. Alweer die darm! Straks willen ze toch uit voorzorg mijn darm weghalen. Heb ik dat weer! Een stoma, maar één werkende nier, en gebrekkig been. Gatsiedarrie, wat een toestanden. Ik loop heel erg op de zaken vooruit, maar het laat me niet los, die ellendige gedachtes.
Aanstaande dinsdag heb ik een gesprek met professor doctor W. Ik heb mijn vriend chat gevraagd om relevante vragen voor mij te bedenken, zodat ik die kan stellen aan de dokter. Ik heb alles uitgeprint en ik ben zo goed als voorbereid. Of ik op de antwoorden voorbereid ben, weet ik nog niet...........