Schoolreisje......

Drie jaar geleden stond ik nog boven op het hoogste springkussen mee te doen met de kids van school. Schoolreis in het Hans en Grietje bos in Zeewolde. Zó leuk! Vandaag was er dus geen sprake van. Mijn hoofd zei dat ik het nog kon, maar mijn lichaam liet het afweten. Wel een sneue constatering, hoor! Het was wederom een superleuke schoolreis. Van tevoren heb ik altijd veel stress, maar eenmaal op de plaats van bestemming is het genieten. Het volgende stressmoment komt dan weer als we het park moeten verlaten. Hebben we iedereen? Klopt het aantal, niemand vergeten? Dat is de nachtmerrie van elke leerkracht denk ik: een kind vergeten!!

Maar goed, het is allemaal goed verlopen, ook met mij. Ik heb het wel gevoeld hoor! Ik merkte dat ik vandaag toch wel snel moe werd. En ik moest heel goed letten op mijn passen. Gladheid, lopen door het zand, trap op, trap af vormden een redelijke uitdaging. "Juuuuffff, juuuufff, kom mee!" Dan moest ik in het spookhuis een enorm hoge wenteltrap op. Hemeltje lief! Maar ik ging wel, hoor. De schat wilde van de hoge glijbaan af. Eenmaal boven was ik kapot! Even twijfelde ik zelfs of ik de kortste weg naar beneden zou nemen: ook naar beneden glijden....... Maar vond het toch niet zo'n goed idee van mezelf. Hoe ging ik weer opstaan van die glijbaan? Dus moedigde ik de schat om alleen naar beneden te glijden en ik legde de hele route terug via de trap af. 

Ik denk nu dat de vermoeidheid die ik voel door de medicatie komt. Ik twijfelde eerst of dat wel zo was, omdat ik ook flink last heb van hooikoorts en daar kun je ook best moe van worden. Maar deze vermoeidheid voelt toch een beetje anders. Alsof er een loden deken over me heen is gelegd; alles voelt zwaar en stram aan en ik ben constant aan het hijgen. Dit soort vermoeidheid voelde ik na een chemokuur altijd. Gisteren was ik moe wakker geworden en doodmoe gebleven de hele dag op school. Toen ik  naar huis reed, had ik de grootste moeite om mijn ogen open te houden. Het gedoe is, dat ik slordig ben geweest met mijn fysio-oefeningen dus mijn conditie is ook op een laag peil. 

Nog een bijwerking wat ik denk te voelen, is lichtelijke misselijkheid. Ik ben op gaan letten wanneer ik dat voel. Niet gelijk na inname van de pil, maar vaak als ik iets heb gegeten. (misschien net iets te veel of te vettig) Twee keer was het redelijk heftig, maar het is niet zodanig dat ik denk dat ik een antimisselijkheid tablet nodig heb.

Het is een week geleden dat ik helemaal ondersteboven was van het nieuws dat ik van mijn oncoloog te horen kreeg. Ik heb wel 2 dagen nodig gehad om het te kunnen verwerken. Toen ik thuis was, had ik een algemeen bericht gemaakt dat ik naar de meeste mensen door had gestuurd. Heel handig, want dan hoef je niet alle apps afzonderlijk te beantwoorden. Nou ja, gelijk na het eerste bericht stroomden de reacties binnen en de telefoontjes. Later op de avond vertelde ik het ook aan zoonlief. De sfeer was niet best kan ik je vertellen. Die avond had ik niet eens gegeten en had ik hoofdpijn. Normaal geef ik op dinsdagavond les, maar die had ik vanuit het ziekenhuis al afgezegd. Zoals ik met toen voelde, kon ik echt niet lesgeven. De volgende dag ben ik ook niet gaan werken, omdat ik zo weinig geslapen had en nog steeds emotioneel niet in orde was. Donderdag en vrijdag ging ik wel werken in mijn kleuterklasje. Gelukkig ging dat goed. Mijn duo partner kwam die ochtend speciaal naar school voor het geval het niet ging. (heel erg lief!) Ik was blij dat iedereen "gewoon" tegen me deed. We gingen gauw weer over tot de orde van de dag. 

Gisteren was het wel andere koek. Ik had vóór school een gesprek met een collega en moest huilen. Mij werd gevraagd hoe zoonlief zich voelt en hoe hij met mijn situatie omgaat. Nou, toen schoot ik vol. Over mezelf kan ik redelijk nuchter praten, maar als ik praat over het verdriet dat anderen hebben vanwege mijn situatie krijg ik het te kwaad. Een lieve, attente collega zag dat ik het moeilijk had en heeft ervoor gezorgd dat de kids even opgevangen konden worden. Tien minuten later was ik weer juf Norinda en ging ik over tot de orde van de dag!