de borstbesparende operatie met verwijdering poortwachterklier

Vanmorgen was het dan zover. De operatie was gepland om 11.30u en om 9.30u moest ik me in het ziekenhuis melden voor de voorbereiding. Voor alle zekerheid ivm files in de ochtend ben ik de dag van tevoren al richting Amsterdam vertrokken en 2 overnachtingen geboekt in het Gasthuis. Trouwens een fantastische mogelijkheid om vlak naast het ziekenhuis te overnachten met een uiterst hartelijke ontvangst in een huiselijke sfeer door de vrijwilligers daar, die er vaak al jaren hun vrije tijd aan besteden🎁👏🏼👏🏼

Zoals in mijn vorige blog geschreven, ben ik, om mijn gedachten te verzetten, gisteravond naar stand up comedians Esther van der Voort en Roué Verveer geweest. Zij traden die avond op vlakbij het ziekenhuis en ik heb de hele avond met een grote glimlach op mijn gezicht geplakt, genoten van de voorstelling. Toen ik na afloop Esther bedankte voor de topavond, die als een kadootje voelde zo voorafgaand aan de operatie, kreeg ik een hartelijke, welgemeende knuffel 💖 en ben ik samen met Esther en Roué op de foto vereeuwigd. Mijn zoon was stinkend jaloers 😜 en baalde dat hij thuis had moeten blijven om op Guerrero te passen. Ja, bent natuurlijk een bofkont of niet 😂😉 Daarna naar een Marokkaanse (!) friettent gegaan om nog een flinke portie friet met mayo naar binnen te werken met het idee, dat ik daarna tot de volgende dag  laat in de middag niet meer zou mogen eten. Toen ik er stond te wachten en er langzaam maar zeker zo'n 20 jongeren met vrijwel allemaal zo'n typisch buideltasje op hun borst, binnen stroomden, begon ik toch te twijfelen aan mijn verstandelijke vermogens, die me hadden doen besluiten om in mijn eentje om 11 uur 's avonds nog op zoek te gaan naar een friettent midden in Amsterdam. Pak de friet maar in om mee te nemen, voelde als de beste optie 🙄 Dat je echter nooit bevooroordeeld moet zijn, bleek maar weer toen bij vertrek een aantal jongeren heel beleefd zei: "dag mevrouw, nog een fijne avond!" 😅 Voordeel van de situatie was, dat ik in ieder geval weinig tijd heb gehad om aan de operatie te denken.

Maar uiteindelijk was het toch zover. Bleken de verpleegkundigen bekend te zijn met de prachtige bossen en heide bij Groesbeek en zelf ook, vaak grappige, ervaringen te hebben met autisme. Een van hen, afkomstig uit Bovenkarspel in Noord-Holland, had ook een kunstzinnige zoon, die de afgelopen week een muurschildering had gemaakt op park Oriëntalis in Nijmegen, waar mijn zoon 1 keer per week een bijdrage levert aan 1 van de kleinschalige bedrijfjes op het park. Wat is de wereld dan klein!  Kortom de tijd vloog voorbij en plotseling lag ik op de operatietafel. 2 uur later werd ik wakker met een nogal diepe put in mijn borst voorzien van een fors litteken en een litteken in mijn oksel vanwege de verwijdering van een poortwachterklier. Met paracetamol is de pijn goed behapbaar en hoe het er uit straks uit gaat zien, wacht ik voorlopig maar af. Het spannendst is over 2,5 week de uitslag van het biopt, dat alles bepalend is voor de verdere behandeling. 

Vervolgens in het ziekenhuis nog alle lieve berichtjes beantwoord, die ik 's ochtends had ontvangen en na wat gegeten te hebben en zonder te wankelen de toilet had bezocht, kon ik ontslagen worden.

De chirurg had gevraagd of ze mijn zoon nog moest bellen als de operatie klaar was. Doe maar niet zei ik. Hij was zeker bezorgd of alles goed zou zijn gegaan, maar was op dat moment in een omgeving samen met andere jongelui met autisme, die ieder bezig waren met hun eigen kunstzinnige project en waar elke onvoorspelbare afleiding, als dusdanig verstorend wordt ervaren, dat ik met hem op zijn eigen voorstel, had afgesproken, dat hij mij zou bellen nadat hij klaar was en voordat hij op zijn fiets naar huis zou komen. Kon hij mij dan niet bereiken, dan zou ik hem zelf bellen. De chirurg had er alle begrip voor. Zij had nl. zelf een hoogbegaafde vader met autisme, die ook erg veel moeite had om om te gaan met onvoorspelbaarheid, waarbij het vaste ritme wordt verstoord. Rond de verwachte tijd, kwam er echter geen telefoontje, dus een kwartiertje later zelf maar gebeld en zoals ik al had gedacht, zat hij inmiddels al op de fiets naar huis. Vergeten te bellen. Niet omdat er geen betrokkenheid is, maar omdat oriëntatie in plaats en tijd tot zijn beperking behoort. Er zijn maar weinig mensen, die dit in de juiste context kunnen plaatsen als je geen ervaring hebt met autisme; dus het was fijn om dit niet uit te hoeven leggen en dat er begripvol werd gereageerd. Overbodig om te zeggen, dat hij ongelooflijk blij was, dat alles goed was gegaan, want hij ziet al gauw beren op mijn (kanker)weg.

Nu weer in het Gasthuis voor een nachtje, want wanneer je zelf terug rijd, mag je 24u na de narcose niet rijden omdat je dan niet bent verzekerd. Nu stak er vanavond wel een brief tussen de deur, dat er vanaf 10.00u onderhoud gaat plaatsvinden aan de brandmeldinstallaties, hetgeen o.a. betekent, dat de branddeuren zullen dichtvallen, de liftdeuren naar beneden worden gestuurd en er meerdere malen brandalarm- en ontruimingssignalen zullen klinken. Dat wordt dus een gedenkwaardig afscheid als ik niet op tijd koffie ga drinken in het ziekenhuis restaurant voor vertrek naar huis!