03.15 uur : ‘The sky is crying’.

Heb een paar uur onrustig geslapen. De zondagavond had ik besteed aan het doorlezen van een aantal blogs van medeschrijvers en schrijfsters op dit forum. Echt vrolijk werd ik daar niet van. Ik blijf me mateloos verbazen over de verbijsterende drama’s die velen in hun radeloosheid toch nog op een treffende wijze in woorden weergegeven. Sommige verhalen tarten alle werkelijkheid. Hier word ik heel stil van.
Hoe groot kunnen mensen zijn in hun kleinheid.....
Respect!

Het lijkt erop dat de realiteit nu pas bij mij begint door te dringen. Had deze avond een heel fijn gesprek over de telefoon met m’n jongste zoon. Ik hoorde aan zijn stem dat ook hij even een stukje onbevangenheid kwijt was. Ja, niet zo vreemd natuurlijk. Toegetreden tot het legioen van al die mensen die een familielid, vriend, collega etc. etc. hebben die kanker heeft.
Vroeger noemde met het de ziekte ‘K’. Tegenwoordig mag je het hele woord in je mond nemen, rond laten draaien en met een luid rollende ‘r’ zo ver mogelijk uitspugen. Wat een vieze smerige rotziekte is het toch.....

Tijdens een soort evaluatiegesprek vorige week met mijn huisarts vertelde ik haar dat ik me enigszins bezorgd maakte over het feit dat ik zo nuchter met de nieuwe werkelijkheid omging. Twee dagen complete chaos, puin ruimen en verder. Huisarts zei me dat dit in feite prima was omdat een mens dan toch nog tijdens zware emotionele dagen de ratio voorhanden heeft om bepaalde noodzakelijke beslissingen te kunnen nemen.
Ik heb daar mijn bedenkingen bij. Ik heb dit eerder meegemaakt. Ik was nog geen dertig toen ik te horen kreeg dat m’n schitterende zes weken oude babymeisje slechts een paar jaar te leven had. Chaos, puin ruimen en verder.

Vele, vele jaren later sukkelde ik in een vette, dikke, smerige depressie. Wat heb ik diep gezeten! De bodem van die put kan ik nu nog uittekenen. Het heeft me een jaar of twee elke week een bezoekje aan de psychiater gekost en uiteindelijk kon ik weer heel voorzichtig over de rand heen kijken om verder te kunnen.

Nu had ik nog geen traan gelaten. Zelfs geen pieperdepiep klein druppeltje verdrietig vocht kon ik eruit
persen. Ik moest daar verandering in aanbrengen en wist ook hoe.
Nadat ik een aantal blogs had gelezen was mijn pantser al redelijk gebarsten. De deur heb ik dicht gedaan. Koptelefoon op m’n kop en snoeihard Stevie Ray Vaughan geluisterd met zijn ijzingwekkende snijdende gitaarsolo in ‘The sky is crying’.

Niet alle versies zijn even schitterend maar er is er een die hakt er meteen bij mij in. Het doet pijn en niet zo weinig ook. Ik vraag niet ‘Waarom ik?’ maar denk ‘Waarom ik niet?’.
Het is helaas zoals het is.

Deze nacht moet ik ook stilletjes gehuild hebben want ik werd om kwart over drie met tranen in m’n ogen wakker en dacht aan mijn mooie, lieve overleden zusje. Ik hield zo verschrikkelijk veel van haar en ook zij werd de pineut. Vijf jaar geleden.
Tja.....

Ik ga proberen nog wat te slapen en dan zien we morgen wel weer verder.
Welterusten,

liefs,
Okkie



19 reacties

Dank je voor je lieve reactie! Jouw blog heb ik tijdens mijn gegrasduin gisterenavond ook voorbij zien komen maar niet verder gelezen. Doe ik nog een dezer dagen!
liefs, Okkie
Laatst bewerkt: 23/04/2018 - 06:57
Is een heel verhaaltje Okkie. Maar net als jij met veel positiviteit beschreven. De titel van mijn blog geeft het al aan. Liever had ik geen borstkanker gehad, maar het heeft mij ook veel rijkdom gebracht. Afgelopen vrijdag was het voor mij 3 jaar geleden dat ik het te horen kreeg. Positieve mijlpaal dus. Want het lijkt erop dat de ziekte helemaal weg is. Liefs Dasje
Laatst bewerkt: 23/04/2018 - 07:34
Goh Okkie, wat herkenbaar wat je schrijft. Puin ruimen en verder,  niet lullen maar 
poetsen. Iedereen gaat er op haar eigen manier mee om en het mag er allemaal zijn. Heel veel sterkte met het traject wat komen gaat. 🍀💪🏻
Laatst bewerkt: 23/04/2018 - 17:56

Het zal je lukken Okkie... lees maar de blogs met positief resultaat.

Het zal je lukken om erdoor te komen en vrij te blijven van dat onding.

Het zal je lukken en blijf het gewoon hardop zeggen .

Ik zeg het samen met je mee en roep het verder in de kosmos.

De energie  van je positieve kracht zal overwinnen.


Laatst bewerkt: 23/04/2018 - 22:42
Zo herkenbaar Octavia. Operatie gehad, kanker weg, niet miepen en door! Was mijn motto. Het is niet meer te zien dat ik zo ziek ben geweest. Maakt dan ook dat de mensen om me heen ook weer gewoon door gaan (uiteraard). Alleen merk ik dat dat doorgaan bij mij met momenten minder goed gaat. Nu ruim drie maanden na de operatie lijken de emoties pas te komen. Ik kan me verstoppen voor de buitenwereld en stilletjes een potje grienen. De muziek doet daarin ook heel veel met me; menig liedje doet de dijken breken..soms een opluchting, soms lastig omdat ik niet altijd zin heb in die tranen.Ik wens je veel sterkte.Warme groet, Christianne
Laatst bewerkt: 23/05/2018 - 15:23
Octavia, iedereen reageert anders, en natuurlijk heeft niet iedereen dezelfde klachten. Jij voelt het zelf het beste aan. En laat je niet gek maken door anderen.
Mijn reactie was ook zo, en ik sta er nu nog zo in, al is het 2 jaar geleden. De middelen om je beter te maken zijn zó divers, en zó uitgebreid/goed. Je bent niet meer ‘ten dode opgeschreven’, als je de diagnose kanker hebt gekregen. 
Gelukkig heb ik alleen een operatie gehad, waarbij de tumor en de poortwachtersklier verwijderd zijn, en bestralingen, en na 4 maanden was ik klaar met alles.
Toen kon ik gaan genieten van de zomervakantie...dacht ik...
Niet in de zon, want de bestraalde huid is nog heel gevoelig (en met zo’n bruine borst wil je niet gezien worden);
we houden van een lekkere wandeling, en dingen bezoeken/ontdekken, maar mijn conditie was ver beneden 0, was iets om rekening mee te houden dus. Die conditie is er nu nog niet helemaal weer, maar ik loop stukken, en ik fiets geregeld vanaf mijn werk naar huis. Ik bouw het rustig weer op.
Natuurlijk heb ik ook een traantje gelaten, maar het ging allemaal zo goed, mag je dan blij zijn voor jezelf? Jazeker!
En hoe positiever je erin gaat, hoe beter het is! Meid, heel veel sterkte de komende tijd, en vraag om hulp als je het even niet alleen kunt...
Laatst bewerkt: 23/05/2018 - 16:33
Beste Octavia,
Ik lees net je blog en voel veel herkenning. De nuchterheid die je beschrijft nadat je jouw diagnose gekregen hebt, heb ik ook ervaren. Zou het te maken kunnen hebben dat we allebei een kind verloren hebben? Dat we weten dat het ergste wat ons overkomen kon reeds gebeurd is? 
Bij mij is afgelopen april baarmoederhalskanker geconstateerd. Er moet deze week nog een onderzoek gebeuren en dan krijg ik volgende week het behandelingsplan te horen. Ik laat het allemaal maar op me af komen. 
Strijdvaardig ben ik wel. Ik zal er alles aan doen om weer beter te worden. Maar wat me erg verwonderd heeft is dat ik ook over levenslust beschik. Ik, die sinds mijn zoon 3 jaar geleden plotseling overleed dacht dat ik het niet erg zou vinden om dood te gaan zou het nu heel erg vinden om bijvoorbeeld mijn tuin niet meer te zien groeien, om maar eens een voorbeeld te noemen... 
Ik laat de realiteit nu druppel voor druppel binnenkomen en ga zo door. Mooi is hoe ons brein dat voor ons regelt, om ons te beschermen tegen totale paniek.
Veel kracht toegewenst!
Laatst bewerkt: 23/05/2018 - 17:20
Lieve Octavia,
Wat een ontroerend verhaal. Wat heb je veel meegemaakt. Ik ben er stil van. Wat ben ik blij dat ik je heb mogen leren kennen. Je bent zo’n mooi mens. Heel veel sterkte en veel liefs.
Laatst bewerkt: 23/05/2018 - 17:33
Lieve laatste reageerders: dank voor jullie warme reacties. 
Wat is het toch heerlijk, om ook hier weer, mensen te mogen ontmoeten die weinig woorden nodig hebben om met de ander (nu ikke dus) een gevoelslijntje te kunnen aanleggen.
Heel veel dank voor alle warme en vaak wijze woorden!
lfs,
Okkie
Laatst bewerkt: 24/05/2018 - 01:36
Dat is de juiste vraag. Niet 'waarom ik wel?' maar 'waarom ik niet?'. Daarop krijg je toch nooit een bevredigend antwoord. Het overkomt je gewoon en je hebt daarop praktisch geen invloed. Uitgezonderd een zeer ongezonde levensstijl (roken, junkfood etc.) waarbij je de kansen op kanker krijgen een stuk naar boven bijstelt. Ik bv heb altijd redelijk gezond geleefd en nooit gerookt en die andere 'slechte' gewoontes ontwikkeld. Toch kreeg ik slokdarmkanker. Een zwager deed altijd veel aan sport en leefde supergezond maar kreeg hetzelfde en is een halfjaartje na de diagnose (oktober 2017) inmiddels overleden en laat twee jonge kinderen en vrouw achter. Ik was na een operatie in 2015 'genezen' verklaard maar bij diverse controle scans waren er steeds weer enkele uitzaaiingen te zien. Nu 2018 ben ik in de palliatieve fase (uitzaaiingen in longen en hersens) maar omdat bij mij deze metastasen zeer langzaam groeien kan de oncoloog geen enkele voorspelling doen over 'hoelang ik nog heb'. Ik wacht het maar 'gewoon' af wat de toekomst brengt. Mijn kinderen zijn inmiddels begin twintig en studeren nog en zijn, zoals ikzelf, gelukkig redelijk nuchter. Mijn vrouw daarentegen is helemaal gestrest door mijn ziekte en al het gedoe erom heen. Maar ieder mens is natuurlijk anders en reageert op crisis situaties niet altijd even nuchter. Ik wens je uiteraard veel sterkte in jouw moeilijke situatie en zal ook voor jouw een kaarsje opsteken. Dat helpt meestal wel om tot rust te komen....
Laatst bewerkt: 24/05/2018 - 07:22
Ik kreeg gisteren te horen, dat het MONSTER in een andere gedaante is weergekeerd. Tien jaar geleden een non-Hodgkin, nu een paveiselcelcarcinoom van mijn tong. 6 juni de uitslag 14 dagen later een operatie.
Ik ben een continue staat van PANIEK. Dat helpt niet, een oxacepammetje een beetje.
Laatst bewerkt: 24/05/2018 - 10:20
Hemellief! Weet even niet hoe ik hier op moet reageren!
Waarschijnlijk heb je destijds ook de overlevingstatistieken voor je neus gehad. Blij gemaakt met een dode mus denk je dan achteraf. Wat zul je verschrikkelijk balen en wat zul je verschrikkelijk bang zijn. Ik leef heel erg met je mee en wens je alle sterkte van de wereld toe, hoewel je daar verder ook niks mee kunt. Klote-kutgedoe!
Probeer een extra ‘pammetje’ naar binnen te werken. Het helpt niet maar maakt je ellende misschien iets minder voelbaar.
lfs,
Okkie
Laatst bewerkt: 24/05/2018 - 11:01
Gisteren in het inloophuis de Passie in Lelystad een Reiki massage gehad, dat veegt de ansgst en stress weg, maar het is dweilen met de kraan open.
De mensen daar zijn geweldig. Ik zou het niet kunnen doen
Gelukkig kan ik Facetimen met mijn zusters.
Gelukkig werkt de pijnstilling goed. 
Laatst bewerkt: 30/05/2018 - 09:01
Holypoly! Realiseer me nu pas dat ik Reiki I en Reki II in mijn pocket heb......
Nou ja, geen moment ooit aan gedacht....
Ga het stof eraf slaan, kan ik op mezelf toe passen.
Goh!

Laatst bewerkt: 30/05/2018 - 09:19