Trop de questions (te veel vragen)

Tijd voor de gyneacoloog. Ik wil niet, maar het moet. Zolang ik aan de Tamoxifen zit, moet ik ieder jaar een baarmoederslijmvlies meting en een algehele controle laten doen. Ik vraag me af of het echt nodig is, zeker omdat ik geen klachten ervaar. Ik heb mijn lotgenoten in Nederland er ook nog nooit over gehoord. Maar de huisarts was licht geïrriteerd over mijn bedenkingen. Waarom wachten tot er problemen zijn? Op mijn vraag wat voor problemen, kwam niet echt een antwoord. Kennelijk gaan verstandige Franse vrouwen ieder jaar preventief op controle. Een beetje zoals verstandige Nederlandse vrouwen naar de tandarts gaan. Dat laatste doen Franse vrouwen dan weer niet. Kwestie van prioriteiten, denk ik. 

Dus ik heb via mijn appje een gyneacoloog uitgezocht en geboekt. Hij is me aanbevolen door een vriendin als een prettig no-nonsense type. Desondanks ga ik al bloednerveus de spreekkamer in en na een paar minuten staan mijn nekharen recht overeind. Bepaald geen klik. Ik vind hem kortaf en autoritair met veel te veel vragen. Waarom ik geen kinderen heb, waarom ik me nooit eerder door een gyneacoloog heb laten nakijken. Ik meen een oordeel te horen in zijn toon en schiet in een 'dat-bepaal-ik-altijd-zelf-nog-wel'- houding.

Dan komen er heel veel vragen over mijn borstkanker. Ik beantwoord ze, maar zit ondertussen bij mezelf te denken dat dit zonde is van mijn tijd; ik heb al een oncologe voor mijn borsten. Ik wil dat de gyneacoloog ff snel de onderkant controleert. En dat hij een baarmoederslijmvlies meting doet, want die moet ik hebben voor mijn volgende afspraak bij de oncologe. En dan wil ik hier weg. Ik houd de verwijzing naar hem uit. Hij pakt hem niet eens aan. Hij zegt dat als ik per se wil dat hij een echo doet, ik daar een aparte afspraak voor moet maken. Kan ik weer een halve dag op en neer naar de stad.

'Waarom heeft u eigenlijk chemotherapie gehad?', vraag de gynaecoloog, terwijl hij rustig door mijn dossier heen bladert. Ik schrik echt van die vraag. Krijg ik hier nou een te late second opinion? 'Ze zijn daar in de kankerkliniek niet zo van het uitleggen, ze hebben het gewoon gedaan', klaag ik. Hij zwijgt. 'Vanwege de Mammaprint?, opper ik. Hij knikt. 

'Bent u al gemenopauseerd?', gaat hij verder. Weer zo'n vraag. Die ik zelf ook al meerdere malen heb gesteld aan mijn oncologe. Maar ze wimpelt hem telkens af. Terwijl het volgens mij best belangrijk is om te weten. En dat vindt deze gyneacoloog kennelijk ook. Ik voel een huilbui opkomen. Door de zenuwen en de frustratie met deze hele situatie. Ik heb nog altijd geen flauw idee van wat ze met mijn lichaam aan het doen zijn. Niemand vertelt mij ooit iets, ik moet alles zelf bij elkaar googlen. 'U mag de onderkleding verwijderen en de benen in de beugels plaatsen', zegt de gyneacoloog droogjes. Hij pakt een papier van de printer, tekent het en schuift het naar mij toe. 'Wat is dat?', vraag ik. 'U wilt toch weten of u in de overgang bent?, zegt hij, 'dit is een verwijzing voor een hormonentest. Geeft u de resultaten maar aan Madame uw oncologe'.

In de auto terug naar huis barst de huilbui los, wanneer mijn man voorzichtig van mening is dat een gyneacoloog dit soort vragen wel mag stellen.