Superwoman

 Vijf uur na de operatie mag ik van de plasticienne (plastisch chirurg) weer naar huis. Ik voel me goed, geen pijn, helemaal niet suf, integendeel. Ik sta op uit bed. 'Hoho, waar is je man?', vraagt de verpleegkundige. Waar is mijn man? Mijn man staat op het ogenblik af te rekenen in de bouwmarkt en over 30 minuten pikt hij mij op bij het stoplicht aan de overkant. Hij kan hier namelijk moeilijk parkeren met de camper. 'Je man moet je hier op de afdeling komen ophalen en hij moet een verklaring ondertekenen dat hij de komende 24 uur bij je in de buurt blijft en op je let', zegt de verpleegkundige, 'We zijn hier niet in Saudi Arabië', zeg ik. 'Voor je veiligheid', zegt ze, 'je bent net onder volledige narcose geweest'. 'Geef mij dat formulier, dan teken ik dat mijn man de komende 24 uur bij mij blijft', stuiter ik. De verpleegkundige heeft nog meer te doen vandaag, dus ze geeft me het formulier. Ik regel het papierwerk, kleed me aan, pak mijn spullen in, verlaat het ziekenhuis en spring op het drukke kruispunt in de langzaam rijdende camper. Ik ben Superwoman. Twee uur later zijn we thuis, we hebben onderweg ook nog even de honden uitgelaten. 

Maar nu ben ik opeens wel een beetje moe, dus ik ga even liggen voor het eten. Mijn protheseborst, waar het vet is ingespoten, voelt warm aan. De plekken op mijn buik en dijen, waar het vet is opgezogen, zijn verkleurd naar blauwzwart. De hechting onder mijn goede borst, die met een siliconen implantaat is vergroot, begint te zeuren. Ik heb eigenlijk geen zin in avondeten meer en een uur later voelt het alsof de bekende vrachtwagen over me heen is gereden. Ik weet niet hoe ik moet liggen, alles doet pijn, paracetamol helpt niet.

'Au au au', klaag ik door de telefoon tegen mijn moeder. 'Bel je zus', zegt zij. 'Heb je geen andere pijnstillers dan paracetamol?', vraagt mijn verpleegkundige zus. 'Een heel lijstje, maar die moet ik nog ophalen bij de apotheek', zeg ik, 'ik dacht dat het zo'n vaart niet zou lopen'. 'Domme doos', zegt mijn zus, 'je moet meteen een spiegeltje opbouwen, hebben ze je dat niet uitgelegd?' Mijn man komt binnen met pillen van toen hij zelf werd geopereerd. 'Ik heb hier een doosje jong belegen Tramadol', meld ik door de telefoon, 'Tramadol staat ook op het lijstje'. 'Aah, dat is wel een lekkere', zegt mijn zus, 'net morfine. Neem die maar, eet ff een crackertje en welterusten.' 

Van de dagen daarna kan ik me niet heel veel herinneren, behalve dat ik geen Superwoman meer ben. Alleen al mezelf omdraaien in bed is een hele onderneming. Mijn man haalt alle pijnstillers op bij de apotheek en mijn zus puzzelt ze in een schema en wekt me om de vier uur met een appje over welke pil nu en met of zonder crackertje.