Repose en paix, ma Truus (R.I.P. Truusje)
We hebben onze Auberge te koop gezet. Niet omdat ons nieuwe huis in Normandië al klaar is, maar omdat we weten dat de verkoop van een object als de Auberge wel twee tot drie jaar kan duren. En er is inderdaad nog maar 1 stel komen kijken. Ik vind het jammer, ik had gehoopt dat we de uitzondering zouden zijn. Het nieuwe leven trekt, ik heb behoefte aan dichter bij een stad wonen, aan lange wandelingen met mijn honden over het strand. Maar we hebben een harde afspraak gemaakt, we blijven doorwerken tot de Auberge verkocht is. De opbrengst van de verkoop is een deel van ons pensioen.
Dus we gaan er deze zomer weer vol in. De menus zijn gemaakt, de bestellingen gedaan, het terras is geschrobd en de binnenmuren staan in een frisse laag verf. De eerste weken van juli zijn wat minder vanwege het slechte weer, maar daarna trekt het aan. Hotel en restaurant lopen vol.
Ik sta de voorgerechten op te maken wanneer ik mijn man hoor roepen: 'Niene, Truus is dood'. In mijn keukenschort ren ik naar buiten en daar ligt mijn hondje midden op de weg met haar zachte flaporen in een plasje bloed. Er staan wat mensen omheen, de auto is doorgereden. Terwijl een terras vol gasten toekijkt, tillen mijn man en ik Truus van de weg. Ze weegt maar 22 kilo, maar het gaat niet makkelijk want haar koppie en haar lange pootjes rollen alle kanten op. We dragen haar achterom en leggen haar bij de keukendeur zachtjes neer in het gras. Daar wikkelen we haar in haar dekentje. We blijven even bij haar zitten. En dan moeten we door met de bestellingen, op de automatische piloot. Want het is zaterdagavond in het hoogseizoen en we kunnen moeilijk alle gasten naar huis sturen, alleen maar omdat onze lieve oude hond net is doodgereden.
Dus dat was mijn zomer. Op de een of andere manier overkomen persoonlijke rampen ons altijd met een restaurant vol gasten.
Ach mijn Truusje, we missen haar zo. Op de site hier staat een gespreksonderwerp uit over wat het is dat mensen door een behandeling heen helpt, een hobby of een liefhebberij. Voor mij was het Truus. Niet dat ik Truus bovennatuurlijke krachten toeschrijf. Ik denk niet dat ze door had dat ik ziek was. Maar ze was wel altijd bereid om kwispelend voor me uit te rennen tijdens een wandelingetje.
16 reacties
Het verlies van een huisdier vind ik één van de zwaarste dingen om te verwerken. Iemand die er altijd is, plots moeten missen... Hoe je hebt volgehouden met een huis vol gasten...!!!
Het is van een andere aard dan het leed waar anderen hier doorheen moeten, maar toch, Truusje was er inderdaad altijd. Ze was al 15. We zijn de avond doorgekomen dankzij Klara, onze fantastische serveerster die meteen al het klantencontact op zich nam, zodat wij ons met rode oogjes in de keuken konden verstoppen.
Onze lieve hond is al meer dan twintig jaar dood.... ook zij was oud, niet aangereden, maar gewoon humaan door de dierenarts, een gepland afscheid en 2 jaar lang heb ik haar gemist.
Dieren zijn zo fijn om, om je heen te hebben, ze bieden zoveel troost, geven zoveel levenslust en plezier.... ik kan blogs vol schrijven over de mooie verhalen die we met onze dieren meegemaakt hebben.... maar nu is er vooral gemis.
Dubbel gemis.... je mist je maatje, maar dat maatje staat ergens ook synoniem voor je proces....
Dikke knuffel <3!
Succes met de verkoop!
Ik heb alleen katten en honden gehad, geen andere dieren zoals jij, maar ik kan me voorstellen hoe belangrijk ze zijn in je leven en hoe je ze kunt missen.
Onze hond was al 15 en een beetje doof en verwend in die zin dat we haar door het dorp lieten scharrelen net als de boerderij honden. Met de deur van de Auberge de hele dag open voor de gasten was het toch geen doen om haar binnen te houden. Dus het risico op een ongeluk was er wel. Ik heb spijt dat we haar in een onbewaakt ogenblik zijn verloren, maar ben blij dat we haar de vrijheid hebben kunnen geven om haar hondendingen te doen.
Liefs, Niene
Zo verdrietig. Een hond is een volwaardige ziel in huis, een persoonlijkheid. Moet er niet aan denken dat mijn lieve Lola ooit zal sterven. Ik was altijd een kattenmens, inmiddels katten- en hondenmens. Met een lichte voorkeur voor honden. Heel erg voor jullie.
Ik ben ook meer een kattenmens, maar Truus had echt iets 'kattigs' in haar manier van doen: elegant en een beetje arrogant, eigen programma, waar wij dan de randvoorwaarden voor mochten verzorgen. We voelen ons incompleet. Geniet van Lola's gezelschap.
Liefs, Niene
Ik herken enorm hoeveel je aan zo’n lieve hondenvriend kunt hebben, wat een enorm gemis moet dit voor jullie zijn. Ik hoop dat ik nog heel lang van onze hond mag genieten. Het lijkt me toch extra lastig om dat hele kankergedoe zonder hem te moeten doorlopen, die gedachte duw ik nog maar even heel ver weg. Heel veel Sterkte!
Liefs Bianca
Lieve Bianca
Jullie hond Finn huppelt regelmatig door jouw blogs heen. Volgens mij heeft hij echt een taak in jouw leven, en niet alleen om ervoor te zorgen dat je naar buiten gaat om hem uit te laten ook als je daar eigenlijk geen puf voor hebt. Niet te veel nadenken over een leven zonder je hondje.
Liefs, Niene
Oh Niene, wat triest.
Ik stuur jullie heel veel liefde en hoop dat jullie de tijd en ruimte vinden om te rouwen.
Dikke knuffel
Dankjewel, Silke. We hadden inderdaad niet veel gelegenheid, maar sinds vanochtend zijn we met verlof en op weg naar Normandië en kunnen we uitgebreid herinneringen ophalen.
mijn ouders zijn daar een paar weken terug ook op vakantie gegaan! Ik hoop dat het bij jullie even goed meevalt! Wel oppassen met de fiets, de fietspaden zouden amper bestaan en de automovilisten zijn niet zo voorzichtig
Dat is verschrikkelijk, ook omdat je de tijd niet krijgt om het te verwerken. Het is klap na klap bij jou.
Wij hebben zelf hondje Keetje en ik krijg soms wel eens zo’n beeld van mezelf dat ik haar na een denkbeeldige catastrofe in mijn armen naar huis draag. Vreselijk.
Ik hoop dat je het inmiddels wel hebt kunnen verwerken en wens je veel sterkte.
Ja, hoe meer je van iets houd, hoe banger je bent om het te verliezen. Ik lees deze angst in zoveel reacties. Hondjes zijn zo kwetsbaar. Voorlopig heb je haar nog, je Keetje, geniet van haar. Leuke naam ook.
Wat zal je verdrietig zijn en het vrolijke kwispelende Truusje missen. Zo knap dat je dan gewoon je emoties even stop kan zetten omdat je er voor de gasten moet zijn. Ik hoop snel een blog van je te lezen dat aan het eind van de zomerperiode de Auberge is verkocht.
Liefs, Monique
Dankjewel, Monique, Zo'n blog heb ik helaas nog niet in de maak.
Liefs, Niene
Lieve Niene
wat verdrietig dat je Truus zo uit je leven moest verliezen.Ik wens jullie veel sterkte . Wat in je hart zit gaat er nooit meer uit .
Liefs Liesbeth