Ma vie en couple (mijn seksleven)

Ik leg mijn theorie dat mijn eierstokken op hol zijn geslagen voor aan de oncologe tijdens het volgende consult. Ze kijkt er, letterlijk, niet van op. 'Bij wie bent u geweest voor deze echo?', vraagt ze, terwijl ze het rapport van de gynaecoloog doorneemt. Voordat ik kan antwoorden, herkent ze zelf de naam van haar confrère (vakbroeder) bovenaan de pagina: 'Ah, bij Antoine', zegt ze. 'Komt dat door de Tamoxifen, al dat oestrogeen?, wil ik weten. 'Dat kan', zegt ze. Er valt een stilte. 'Moeten mijn eierstokken dan niet eens nodig onklaar gemaakt worden?', probeer ik. 

En daarmee heb ik dan eindelijk, na drie jaar, de aan/uit schakelaar op de oncologe gevonden. Ze vindt het stilleggen van de eierstokken en dan overgaan op een aromatase remmer in mijn geval zo'n waar-de-loos idee, dat ze haar mening uitgebreid begint te onderbouwen met statistieken en theorie. Zoveel informatie heb ik nog nooit van haar gekregen. Een stroom van tien volle minuten over het fenomeen laat recidief bij hormoongevoelige borstkanker, de rol van oestrogeen, de overgang, hoe ze de totale duur van mijn anti-hormoon therapie gaat berekenen, protocollen hieromtrent die mogelijk binnenkort gewijzigd gaan worden, de werking van Tamoxifen versus een aromatase remmer, mijn persoonlijke kans op recidief -ze pakt de cijfers er even bij, de manieren om de eierstokken stil te leggen en de gevolgen daarvan. 

'Tel uw zegeningen', zegt de oncologe, 'die grote hoeveelheid oestrogeen in uw lichaam houdt uw gewrichten en uw vie en couple (seksleven) lekker doorgesmeerd'. Mijn vie en couple is een onderwerp wat ze erg belangrijk vindt. Ik weet niet of het persoonlijke stijl is, of de Franse cultuur, maar ze checkt tijdens ieder consult of ik geen last heb van sécheresse (droogte), of mijn vent nog steeds in beeld is en of ik behoefte heb aan zalfjes of technieken. Ondanks dat ik best nieuwsgierig ben naar haar technieken, hoor ik mezelf bedanken. Mijn vie en couple gaat goed. 

Ze zegt dat het bij jongere vrouwen wel moet, de eierstokken stilleggen, maar dat dat mij, op mijn 48ste, niet meer dan anderhalf procent winst zal leveren. En gegarandeerd zere knieën en dus een droge doos. De oncologe telt nadrukkelijk de gevolgen af op haar vingers: 'Dan wordt u heel chagrijnig, gaat u meer eten en minder bewegen, dan wordt u zwaarder en dat moeten we dan allemaal beschouwen als een 'perte de qualité de vie (verlies van kwaliteit van leven). Wat op zijn beurt dan ook weer de nodige gezondheidsrisicos met zich meebrengt. 

Alors, Madame', besluit ze haar monoloog, 'wat gaan wij doen?' 'Doet u mij maar weer een receptje voor Tamoxifen', antwoord ik gehoorzaam.