Le remplacement (de vervanging)

De periode tussen oud en nieuw en de voorjaarsvakantie is zoals altijd lekker rustig. We hebben tijd voor wat sociale activiteiten en voor reparaties en onderhoud aan het pand. En voor elke week een dagje skiën. 

Dit jaar is namelijk de eerste januari in vier jaar dat ik niet herstellende ben van weer een borstoperatie. De tweede en laatste lipomodelage was precies een jaar geleden en deze keer is het ingespoten vet netjes om de prothese blijven zitten. Ik ben tevreden met het resultaat. Veel beter dan ik ooit had gedacht. De echte en de nep hangen nu even hoog en hebben min of meer dezelfde vorm en volume. En dezelfde kleur, ook niet onbelangrijk. Met een tepel erop zou de nep net echt zijn, alleen is dat niet de look waar ik voor ga. Ik wilde na de amputatie niet aan een kant plat zijn, maar ik ga ook niet rondlopen alsof er niets gebeurd is. Dus komt er definitief geen tepel en verklaar ik het reconstructieproject voor afgerond. Het voor in april ingeplande consult bij de plasticienne (plastisch chirurg) heb ik geannuleerd. 

We hebben in januari ook tijd voor een bezoekje aan het dierenasiel. Sinds we afgelopen november Joep hebben moeten laten inslapen, omdat zijn niertjes helemaal niets meer deden, hebben we voor het eerst in 16 jaar geen hond in huis. Dat bevalt me heel slecht. Ik heb een rotgevoel iedere keer dat ik naar de plek kijk waar ze op hun kleedje lagen. En ik heb geen zin om te gaan wandelen in mijn eentje. Ik ben de afgelopen maand nauwelijks buiten geweest. 

In een van de kooien in het asiel zit een zwart hondje dat sprekend lijkt op Truus. Je suis ravie (ik ben er helemaal weg van). Mijn man vindt het een beetje creepy om voor een kopie van onze doodgereden hond te kiezen. Maar ik denk dat deze naadloos gaat passen in het gaatje dat Truus in mijn hart heeft achtergelaten. Tegen zoveel melodrama kan mijn man niet op. Na een versnelde adoptieprocedure (het vriest vijf graden dus de directrice probeert nu zoveel mogelijk honden en katjes onder de pannen te krijgen) krijgen we Sjef direct mee naar huis. En inderdaad, hij past precies; Sjef is een superhond. Binnen 6 dagen heb ik hem onder appèl en kan hij mee wandelen zonder riem. 'sAvonds ligt hij gezellig te snurken op Truus d'r kleedje. Ik word hier zo blij van dat het me verbaast. Toen die borst moest worden geamputeerd, toen Truus onder die auto liep, het voelde als het einde van de wereld. Ik heb alleen maar lopen huilen. Maar schuif er wat siliconen of een nieuwe hond in, iets wat enigszins lijkt op wat ik verloren ben en Poef! ik ben weer ok. 

Heeft iemand nog iets liggen wat lijkt op een 🦄?