L'hypocondriaque (de hypochonder)

Mijn beslissing om het niet meer over de kanker te hebben, lijkt in goede aarde te vallen. Opgelucht draagt mijn omgeving andere gespreksonderwerpen aan. Ik doe mijn best om me in te leven in de problemen met de septic tank, de zwemles van de neefjes, het vinden van personeel voor het zomerseizoen.

Maar ondertussen worden gebeurtenissen, gesprekken, opmerkingen en gevoelens uit het kankerjaar onafgebroken en in willekeurige volgorde in mijn hoofd afgedraaid. De hele dag door. Ik wordt er gestoord van, van die chaos.  Dan liever chronologisch. Dus ik begin het verhaal maar op te schrijven in mijn telefoon. Lange lappen tekst. Structuur aanbrengen helpt. En ik merk dat zodra dingen een plekje hebben, ze daar meestal ook netjes blijven liggen. 

Maar er gaat veel tijd in zitten. Mijn man plaagt dat ik als een puber aan mijn scherm gelijmd zit. Ik voel me betrapt, word nijdig. 'Hou op me de hele dag te bespioneren', haal ik naar hem uit. Ik heb geen zin om toe te geven dat ik nog steeds bezig ben mijn hoofd op te ruimen. Ik vind er namelijk ook best wel wat smerige, stinkende dingen. Angst, wantrouwen, dood, aftakeling, eenzaamheid, spijt. 

Als verantwoording voor mijn schermtijd zeg ik hem dat ik informatie opzoek, blogjes lees, artikelen. 'Waarom lees je niet wat leuks?', vraagt hij, 'zal ik The Borgias op je tablet zetten?' Die wilde je toch graag kijken?' Hij wil dat alles weer is zoals het was. 

Tegelijkertijd zit hij me toch echt in de gaten te houden. Hij is namelijk de hypochonder van ons tweeën. Iedere keer dat ik even over een zere elleboog wrijf of klaag over pijntjes in mijn nek, zie ik hem kijken. Dan vindt hij dat ik de heks moet bellen of in ieder geval de huisarts. Ik vind van niet. Horeca -werk is fysiek zwaar werk en na een druk weekend doet alles gewoon even zeer. Ook bij hem. En na een paar daagjes rust is het weer over. Zoals altijd.