La reprise du travail (reïntegratie)

Tijdens mijn chemo had ik weleens spijt dat ik geen Nederlandse overheid als werkgever meer had bij wie ik me ziek kon melden. Omdat ik 12 jaar eerder zo nodig moest vertrekken, stond ik nu met een kale kop in mijn restaurantkeuken biefstukken te grillen en appeltaarten te bakken. 

Nu raak ik er steeds meer van overtuigd dat dat hetgene was wat me overeind heeft gehouden. Mijn oude ambtenarenbaan was lastig geweest met een chemo brein. Maar voor een gerecht dat ik zo vaak heb gekookt dat mijn handen het recept kennen, hoeft dat brein alleen maar zachtjes op de achtergrond mee te draaien. De twee piekperiodes in een restaurantdag: lunch en diner, maken er vervolgens een mooie intervaltraining van, want dit werk doe je staand, lopend, bukkend en tillend. Het is natuurlijk een beetje een kip-of-het-ei verhaal: kon ik werken omdat ik me wel goed voelde, of voelde ik me wel goed omdat ik bleef werken?

Feit is dat ik nu geen reïntegratie perikelen te melden heb. Een herberg op het Franse platteland heeft zo zijn voordelen. Niet door de ochtendspits naar afspraken met HR-mevrouwen over eerste of tweede spoor. Als mijn hoofd niet naar drukte staat, zijn we gewoon niet open voor lunch. Dan zet ik wat fatsoenlijke muziek op (jaren '90!) en besteed ik mijn dag toch nuttig met het maken van rabarberjam of het invriezen van kaas flapjes voor de zomer. 

En het komt eigenlijk niet eens zo vaak meer voor. De wetenschap dat ik de vrijheid heb om nee te zeggen is meestal al voldoende om te besluiten: we tikken die vier tafeltjes voor lunch er ff in. Ik heb namelijk mooie groene badkamertegeltjes voor in mijn nieuwe huis gezien en die kosten twee dagmenus en een karafje huiswijn per vierkante meter.