Le prothèse (het ding onder mijn vel)
De dagen na mijn borstamputatie ben ik best nog wel wankel van de emoties. Ik ben niet echt leuk gezelschap voor mijn moeder en zus, die een godsvermogen hebben neergeteld voor nieuwe vliegtickets.
Yannick, een van onze wijkverpleegkundigen, tevens burgemeester van het volgende dorp, komt om de twee dagen de wond en de drain controleren. De eerste keer dat hij het verband eraf haalt zegt hij eerlijk dat hij nog nooit zoiets heeft gezien. 'Zo'n prothese', verduidelijkt hij, als ik hem een beetje paniekerig aankijk. Maar hij vindt dat de wond mooi heelt en na vier dagen haalt hij de drain eruit. Ik ben al eerder met de antibiotica gestopt. Ik ben een Nederlandse, geen Française. Wij slikken alleen antibiotica als er een aanwijsbare infectie is en die is er niet. Het doet niet heel erg zeer en het voelt niet warm. Eigenlijk voelt het ijskoud. Yannick haalt zijn schouders op wanneer ik hem over de antibiotica vertel.
Ik weet niet goed wat ik van het ding onder mijn vel, de prothese, moet denken. Ik snap dat dat de paarse kleur op den duur zal wegtrekken, maar het lijkt nog steeds niet op een borst. Het heeft de vorm van een zacht bolletje, ik bedoel zo'n broodje, rond en afgeplat. De textuur is te stevig een echte borst. Maar wat het vooral zo vreemd maakt is dat het ding volledig gevoelloos is. Volgens dr. Google is de zenuw doorgesneden en zal het gevoel ook nooit meer terugkomen. De signalen kloppen nu niet meer. In mijn hand voel ik een borst, maar ik voel geen hand op mijn borst. Het dringt nu pas echt tot me door dat ik die lol dus voorgoed kwijt ben. Ik kan me niet herinneren dat ze me hier vooraf voor hebben gewaarschuwd.
Toch voel ik niet meer het verdriet dat ik voor de amputatie voelde. Ik rits de strakke compressie bh dicht en trek mijn shirt erover aan. Er is nu niets meer aan te doen en zo zie je er weinig van. Het blijkt dus gemakkelijker te accepteren dat je borst eraf is, dan dat je borst eraf gaat.
6 reacties
Dat klopt helemaal, die conclusie. Voldongen feiten maken acceptatie makkelijker dan theoretisch nog stop! Ho! Niet eraf! kunnen zeggen. Tenminste, zo was dat bij mij. Ik heb zelfs een maand uitstel van de operatie gevraagd destijds, omdat ik er niet aan toe was. Sinds 2018 heb ik een "borst", gemaakt van mijn rugspier, die nog steeds aanspant als ik mijn arm aanspan, raar. Lijkt niet op de andere borst, en met kleding zie je het best goed, het verschil. Maar het zij zo. Nog vaker het ziekenhuis in om die nu bestaande bobbel te voorzien van tepel en om eindelijk de spier door te snijden zodat het wat meer gaat hangen, nog een rondje vet van mijn bovenbenen inspuiten; ik heb er geen zin meer in. Het is zoals het is. Er zit in elk geval weer een bobbel. En niet meer het litteken; net een scheve grijns.
Als je na de diagnose begint met de operatie heb je niet de gelegenheid om er heel lang over na te denken, maar met eerst chemo kan je je er lekker een half jaar op 'verheugen'. Ik was eigenlijk een soort van opgelucht toen het eenmaal achter de rug was. Inderdaad in de zin van dat ik toen niet meer verplicht was me af te vragen of het echt wel nodig was. En dat sloeg toen door naar desinteresse. Omdat er geen gevoel in zit, is het niet meer dan Tshirt vulling voor mij. Plasticienne en oncologe lijken verbaasd dat ik geen tepel wil. Jij hebt dus wel de dorsaal gedaan. Heb jij gevoel in de huid?
Ja, er zit gevoel in, maar niet hetzelfde als bij de echte borst. Het weefsel is ook kouder over het algemeen (even vergeleken) dan de andere borst. Niettemin blij dat er wat zit, en dat het eigen weefsel is, want prothese wilde ik echt niet. Maar ik heb wel tot vorig jaar een nare pijn onder mijn rechter schouder gehad, zodra ik iets over mijn linker schouder droeg, zelfs een telefoon aan een snoer was al teveel. Ik was heel bang voor iets ernstigs, maar tegelijkertijd had ik al het gevoel dat het met die scheefte in mijn rug te maken had, door de reconstructie. Zo lang heeft het dus geduurd (van 2018 tot begin 2024) voordat mijn lichaam een balans terug vond, want inmiddels is de pijn verdwenen, en kan ik ook weer dingen over mijn linkerschouder dragen. Dat dit zou kunnen gebeuren, dat die disbalans tot pijn en ongemak en heel veel angst zou leiden, dat had ik niet voorzien. Dus, ideaal is het zeker niet.
Je hebt op voorhand al hard moeten rouwen om het verlies van je borst he. En nu is het een feit. Moet een bizar gevoel zijn dat de vorm er wel is maar dat er geen gevoeligheid meer in zit. Iets aanraken dat niet voelt dat je het aanraakt... Denk wel dat dat indruk maakt...
Het is inderdaad verbazingwekkend hoe snel je je aanpast zodra iets een feit is.
Ideaal is het nooit. Zes jaar pijn en angst is wel lang. Ik ben blij voor je dat het nu beter gaat.
Ik heb gelukkig geen complicaties gehad bij de reconstructie. Maar de prothese moet over een jaar of 13 wel vervangen worden. Ik neem aan met ook weer een lipomodelage om de boel bij te werken. Twee keer operatie onder volledige narcose. Daar denk je ook niet aan als je voor de keuze voor een reconstructie staat.