La vérité (de waarheid)

Ik breng december door in Nederland, bij mijn moeder op de bank onder een dekentje. Heerlijk. Ik word door iedereen vertroeteld. Als ik 's ochtends wakker word staat mijn ontbijt klaar, 's middags stuurt ze me naar bed voor een slaapje. Daarna doen we lopend samen wat boodschappen, we eten iedere avond wat ik lekker vind. 

Mijn moeder woont nog steeds in Alphen aan den Rijn, waar ik ben opgegroeid. Ze kent er de halve wereld en die halve wereld blijkt precies te weten wat er met mij gebeurd is. Om de haverklap worden we aangesproken door mensen die vragen hoe het nu met me gaat. Als een klein meisje verschuil ik me half achter mijn moeder en laat haar het woord doen. Ja, dat is raar gedrag voor een vrouw van 45. Maar ik voel me ook raar, alsof ik net wakker ben uit een diepe slaap. De kleuren zijn fel, de geluiden zijn hard. Iedereen beweegt heel snel. Alles komt nog steeds een beetje vervormd binnen in mijn brein. 'Je ziet er goed uit', zeggen ze allemaal. Ik heb mij de afgelopen maanden tijdens de chemo een monster gevoeld, dus ik vind dat leuk om te horen. 

'Wat zit daar?', vraagt mijn kleine nichtje terwijl we samen voor de spiegel staan. Ze wijst naar de kogelronde prothese onder mijn wijde trui. 'Een soort kussentje onder mijn vel' antwoord ik. 'Het is veels te groot, je ziet dat het niet echt is', stelt ze vast. Als zelfs een kind van 6 dat kan zien, moet ik misschien toch maar eens terug naar de chirurgienne voor een andere prothese.

En er is nog iets waar mijn nichtje mee zit: 'Hou je altijd die witte pruik?', vraagt ze. 'Dat is geen pruik', zeg ik, 'dat is mijn eigen haar. Ik vind het wel mooi zo, ik denk dat ik het kort ga laten.' Niet doen', waarschuwt ze me ernstig, 'je ziet eruit als een oma'. 'Nova!', roepen mijn moeder en zus geschrokken in koor. Nova kruipt mokkend met de iPad op de bank. 

Maar zoals dat met kleine kinderen gaat, spreekt Nova gewoon de waarheid. Ik moet er even aan wennen dat ik door de kankerbehandelingen kennelijk in de wereld van de oma's terecht ben gekomen. Maar het is daar lang niet zo erg als iedereen denkt. Zowiezo kom ik er een hoop bekenden tegen. Ze hebben humor, een verleden, een verhaal, maken zich wat minder druk om hun imago en identiteit. Als je dan ook nog de mazzel hebt om in goede lichamelijke conditie te verkeren, is dat best een aangename manier van zijn. 

We vieren de voorlopig goede afloop voor mij met vrienden bij Putaine in Rotterdam. Leggen de piepjonge sommelier even uit wat het verschil is tussen een Pouilly Fumé en een Sancerre. Hij/zij vindt ons heel vervelend, hahaha.