La robe de soirée (de jurk)
De pijn trekt weg en mijn behoefte om om alles te huilen ook. Ondanks dat de protheseborst niet slinkt en ik nu de andere kant in mijn bh moet opvullen om ze nog een beetje even groot te laten lijken. De kracht in mijn armen keert terug, ik kan weer zonder ongelukken in de keuken een mes hanteren. We zijn gewoon open met hotel en restaurant. Het is weliswaar heel rustig, maar ik voel me weer nuttig.
En er is een zilveren randje. Ik weet dat het super oppervlakkig van me is. Je zou denken dat iemand zich na een borstkanker behandeling bezig houdt met meer existentiële zaken, leven en dood, de diepte van menselijke relaties. Maar nee, ik sta al dagen voor de spiegel. Daarin zie ik namelijk een nieuwe vrouw. Ruim acht kilo lichter dan de vorige Niene. Gladde babyhuid. Met wimpers en wenkbrauwen en dik wit golvend haar. 'Targaryen blond' noemen we het, net als de khaleesi, Mother of Dragons. Dat klinkt beter dan 'vroegtijdig grijs'. Ik had van alles verwacht, van alles gevreesd aan lange termijn bijwerkingen van de chemo, vermoeidheid, oedemen, maar niet dit. Dat ik opeens lekker in mijn vel zou zitten. Ik voel me zo opgelucht.
Bij het opruimen vind ik op zolder een doos met oude kleding van ruim 20 jaar geleden. Broeken waar ik opeens weer in pas. Jasjes die weer dicht gaan. Ik probeer alles aan. Een nieuwe vintage garderobe voor een nieuwe vintage Niene.
In de doos zit ook mijn oude galajurk. Ooit gekregen van mijn vriendje, toen ik zelf nog een arme student was en hij net begonnen aan zijn eerste consultancy baantje. Dat kwam in die tijd met stropdassen in de company colours, een geleasede Hyundai coupé en heel veel bedrijfsfeesten. Ik was er zo blij mee, voelde me zo werelds en volwassen. Later word je wijzer, koop je een hotel in Frankrijk.
Maar ik kan de verleiding niet weerstaan en hijs mezelf in de jurk. Rits hem zo dicht Hij zit fantastisch, zeker nu ik eindelijk een beetje (nep)tiet heb. Zou ik de bijpassende hakken ook nog bewaard hebben?
'Heb je niks beters te doen dan de hele dag voor de spiegel te staan?', moppert mijn man. Mijn eerste opwelling is om sissend en blazend mijn nagels naar hem uit te slaan, zoals zo vaak de afgelopen maanden. Maar ik ben in een goed humeur en heb eigenlijk geen zin meer in de hele tijd ruzie en gesnauw. Dus ik show hem de jurk, draai koket een rondje. 'Een rib uit mijn lijf, dat ding', herinnert hij zich. Hij loopt de kamer uit. In het voorbijgaan krijg ik een tik op mijn billen.
9 reacties
lieve Niene,
Wat een overwinning, op alles, op kanker, op de boosheid die je l die tijd gevoeld hebt, op het feit dat je, je niet heel voelde.
De tik op je billen, is je van harte gegund, maar ik hou het wel bij een knuffel.
Liefs Peter🫂🫂
Dankjewel Peter, knuffel terug!
Ik heb mij na grondig afvallen mij ook opnieuw in mijn leren motorpak gehezen, wat ik veertig jaar eerder had laten aanmeten. Euro Leathers (voor wie geen Damen kon betalen). Toen paste ik er in met een trui, nu in een t-shirt.
Maar ik moest wel mijn buurman vragen mij weer uit te pellen.
Gelukkig heb jij je man.
De buren mag je alleen vragen als het echt heel strak zit.
Of als er geen echtgeno(o)t(e) is.
Niene!!! Wat leuk dat je goed in je vel zit! En wat een fantastische bijwerking 🥰!
Zoals veel bijwerkingen was het tijdelijk, maar net voldoende om te voorkomen dat ik in het zwarte gat zonk.
Ik ben dan wel een man, maar ik kan me goed voorstellen, dat jouw jurkje, je een heel speciaal gevoel gaf, en dat het je gelukkig maakte, en aan andere tijden herinnerde.
En de reactie van je man daarop, aan het eind, moet je het gevoel gegeven hebben "Ik mag er zijn" en dat gun ik je heel erg.
Sommige dingen zijn heel eenvoudig😉.