Est-ce que ça marche (werkt dit eigenlijk wel)?

En dan gaat het leven verder. De kanker is steeds langer geleden. Het enige wat ik er nog van over heb is die gekke protheseborst en iedere avond een Tamoxifennetje voor het slapen gaan. Ik hoef tegenwoordig nog maar om de zes maanden op controle bij de oncologe, die me met een vrolijk 'Dites-moi tout' uitnodigt al mijn pijntjes en klachten aan haar voor te leggen. De nazorg is hier echt niet verkeerd. 

Maar ik heb nooit iets te melden. Lichamelijk voel ik me precies hetzelfde als voordat ze me zeiden dat er kanker in mijn borst zat. Mentaal voel ik me zelfs beter. Vrolijker, opgelucht. Ik blijf tegenwoordig nooit lang meer boos. Mijn man noemt dat stemmingswisselingen door de Tamoxifen. Zelfs daar kan ik om lachen. Dat hij me nu een excuus voor veeleisend gedrag op een presenteerblaadje aanreikt. Serieus, de sfeer thuis is enorm verbeterd. Het lijkt soms wel alsof die chemo een soort emotionele en relationele detox kuur is geweest. 

Maar ik lees zoveel verhalen van vrouwen die wel gevolgen voelen van de anti-hormoon therapie, dat ik soms ga twijfelen. Zijn opvliegers en spierpijn niet juist het bewijs dat de hormoongevoelige cellen worden geblokkeerd? 

Het helpt niet dat de oncologe me tijdens ieder consult meerdere keren vraagt of ik mijn Tamoxifen nog slik. Of ik het iedere avond slik, of ik het echt zeven dagen per week slik, of ik het misschien niet af en toe vergeet. Ze kijkt me daarbij diep in de ogen, alsof ze me een bekentenis probeert te ontfutselen. Maar ik heb niets op te biechten, ik vergeet het nooit. Ik vind het fantastisch dat er een eenvoudig pilletje tegen mijn soort kanker bestaat, het geeft me een gevoel van controle. Dus waarom denkt zij dat ik mijn Tamoxifen niet goed inneem?' 

Ik voel dus helemaal niks, weet u zeker dat die pillen werken?', vraag ik haar tijdens het borstonderzoek. De oncologe rolt met haar ogen, inmiddels voor mij een geruststellend gebaar. 'Als er bijwerkingen zijn, dan zijn ze ontevreden en als er geen bijwerkingen zijn, dan klagen ze ook', grijnst ze.