Déjà vu

Mijn poliklinische borstcorrectie.

Ze geven me een blauw pak om aan te trekken. Ik ben de eerste vandaag. Ze brengen me te voet naar het bloc opératoire. De anesthesist is er en de anesthesie assistente en de operatie assistente. Ik klim op de tafel. Ze vragen me wat er gaat gebeuren. 'Un symétrisation (de borsten even groot maken)', antwoord ik. 'Wat nog meer?', vragen ze. Ze willen ze het volledige antwoord voordat ze verdergaan. 'Un lipomodelage (een lipofilling)', zeg ik. Ik hoop niet dat er nog meer vragen komen, want meer weet ik eigenlijk ook niet. Maar ze zijn tevreden. Ik vraag me af waar de plasticienne (plastisch chirurg) blijft. De assistente brengt haar hoofd dicht bij het mijne: 'Kijk', zegt ze, 'ik zet het infuus in de binnenkant van je elleboog, niet in je hand'. Zou ze weten dat ik het infuus vorig jaar uit mijn hand heb getrokken, is dat in mijn dossier terechtgekomen? Het is heel goed mogelijk, want ze herhaalt haar woorden een paar keer: 'Binnenkant van je elleboog, niet in je hand', alsof ze me wil bezweren, maar ik was niet van plan om lastig te zijn, ik lig stil en adem braaf door het masker. Ik word wakker in een bed. Het hoofd van een vrouw verschijnt. 'Ik heb het zo koud', zeg ik tegen het hoofd. Het hoofd verdwijnt. De deken wordt een stukje opgetild en er wordt een stofzuigerslang bij mijn benen gelegd. Gerommel met een apparaat. Dan, ooooh, het blaast warme lucht naar mijn voeten. Zo'n ding wil ik ook voor thuis!

Ze brengen me terug naar mijn kamer en het eerste wat ik doe als ik alleen ben, is mijn operatie blouse omhoog trekken om te kijken wat de plasticienne met me heeft gedaan. Als het net zo erg is als de vorige keer, wil ik dat eerst even zelf kunnen verwerken voordat ze weer een stel studenten op me afsturen. Maar het valt reuze mee. Mijn borsten zijn rond als borsten en ze zijn weer even groot, min of meer. Wel gezwollen en roodpaars, met meerdere hechtingen. Verder heb ik hechtingen en rode vlekken op mijn buik, in mijn liezen en op mijn dijen waar ze het vet heeft weggezogen. Dijen en buik zijn er alleen niet zichtbaar kleiner door geworden, dat is dan weer wel jammer. De blouse gaat weer snel omlaag wanneer een andere vrouw de kamer wordt binnen gereden. Samen met de lunch.

Later praat ik even met mijn kamergenote, een vrouw van rond de 60. Ze is heel relaxed. Ze vertelt dat ze een paar maanden geleden een oproep ontving van het ziekenhuis om haar siliconen borstimplantaat te komen laten vervangen. Dat moet namelijk om de 15 jaar en het ziekenhuis houdt dat keurig bij. Ze was dus even oud als ik toen ze dat eerste implantaat kreeg, toen ze kanker had, een mastectomie. 'Ben je er, al met al, tevreden mee?', vraag ik haar. 'Zeker', zegt ze. Dat vind ik heel fijn om nu te horen.