Mijn Kankerverhaal Deel 8: Weg met Haar?

Afgelopen week zijn we een midweekje naar de Noordzee geweest om even uit te waaien.

​Ik had de maandag nog een dagopname voor een chemomedicijn en daarna zijn we direct naar het vakantiehuisje doorgereden.

​We hadden even een verandering van omgeving en leuke bezigheden nodig. Het weer was echt typisch Nederlands: onstuimig, met soms wat zon en dan ineens een stortbui en veel wind aan de kust. De bomen waren in prachtige herfsttinten gekleurd en in de duinen waren overal verschillende paddenstoelen te vinden.

​In die week merkte ik dat mijn haar helaas begon uit te vallen. Mijn kussen zat onder het uitgevallen haar toen ik wakker werd. Toen ik er met mijn borstel doorheen ging, zat de borstel meteen vol haar. Je zag het met hele plukken loskomen. Ik had mijn haar in een knot gedraaid, heb het niet meer gewassen en alleen nog lichtjes doorgeborsteld iedere dag.

Uitwaaien 

​We hadden nog een elektrische fiets gehuurd om door de duinen te fietsen op woensdag. Het was een mooie, zonnige dag, perfect weer om een rondje te fietsen. Ik had mijn knot nog even losgemaakt tijdens het fietsen; ik wilde nog een keer de wind door mijn haren voelen. 

​Tijdens de storm Benjamin zijn we nog naar een restaurant aan de kust geweest. Daar hebben we heerlijk gegeten, terwijl je de wind door de kieren van het raam hoorde waaien en de regen tegen de ruiten hoorde aanslaan.

​Die vrijdag zijn we weer naar huis gegaan en zijn we meteen doorgereden naar een haarwerkspecialist. Daar had ik een mooie pruik uitgezocht die echt bij mij past.

​Toen kwam het moment dat mijn haar eraf zou worden getrimd. Het was voor mij een erg moeilijk en emotioneel moment. Ik wilde dit helemaal niet, en toch moest het. Het trimmen zelf vond ik vreselijk: het gevoel van de tondeuse en het harde geluid. Ik was bang dat ik iets van mezelf zou verliezen hierna, alsof het mijn identiteit aan zou tasten.

Onthulling

​Toen ik mezelf daarna in de spiegel bekeek, was ik eigenlijk meer positief verrast. In plaats dat het iets van me af had gepakt, onthulde het eerder iets van mezelf. Het nam niks weg, het breidde mijn identiteit juist uit. Ik vond mezelf er nog steeds mooi en vrouwelijk uitzien. Ik begon in opties te denken: wat voor kleding zou hier leuk bij staan? Ik kon nu eens een dagje hiervoor kiezen of dat ik een pruik opzet. Ik had zin gekregen om met verschillende stijlen te experimenteren.

Ik had nooit gedacht dat ik er op die manier op zou reageren. Dit was een ongelooflijke opluchting en echt een meevaller.