Mijn Kankerverhaal Deel 6: Dieptepunt

Het was maandag. Ik had mijn koffer ingepakt en was onderweg naar het VUmc voor mijn eerste chemokuur. Van mijn familie had ik voor mijn operatie een mand gekregen met allemaal comfortcadeautjes. Een zacht dekentje, slofjes, allemaal leuke dingetjes om me mee te vermaken. Ik had er van alles uit meegenomen om het zo comfortabel mogelijk te maken.

​Als familie zaten we bij het gesprek met de internist. Ze legde me daar alles over de kuur uit: dat het vooral erg vermoeiend is en dat neuropathie, misselijkheid en oorsuizen vaak voorkomen, maar dat het echt verschilt per mens. Het was dus even afwachten hoe mijn lichaam zou reageren.

​Eenmaal op de kamer aangekomen duurde het niet lang voordat ik het eerste infuus kreeg. Dit vond ik een eng moment, ik heb een grote angst voor prikken. Ze probeerden me af te leiden, maar de angst kwam er nog steeds doorheen.

​Het hielp om tijdens de kuur spelletjes te spelen op mijn Nintendo Switch. Ik was erg blij dat ik deze had meegenomen, want de afleiding was echt ontzettend fijn. In combinatie met series kijken kwam ik er zo de eerste paar dagen nog best goed doorheen.

​Kantelpunt

​Het sloeg echter die woensdag helemaal om. De zon was nog niet op en ik kreeg het nieuws dat mijn opa was overleden. Daar lag ik dan, in een steriele, koude omgeving. Ik drukte op de knop voor assistentie. De verpleegkundige was ontzettend lief. We hadden nog even een gesprek gehad en ze bracht me steeds wat water.

​Ik wilde graag bij mijn familie zijn, elkaar kunnen troosten en herinneringen met elkaar delen. Ik had het gevoel dat ik de chemokuur op dat moment niet aankon. Ik kon alleen maar huilen toen ze het infuus weer aansloten; alles voelde toen als te veel.

​Dubbele rouw

​Ik was eigenlijk nog aan het rouwen om mijn eigen ziekte, om de persoon die ik voor dit alles was, en nu moest ik mijn lieve opa ook nog missen. Het zat er op zijn leeftijd natuurlijk aan te komen, maar alsnog kan je je niet voorbereiden op zo'n verlies.

​De vrijdag was ik ontzettend opgelucht om weer naar huis te kunnen gaan. Ik was erg moe; ik weet nog steeds niet of het door de chemo kwam of door de mentale vermoeidheid van alles wat er die week op me af kwam. In de dagen erna kon ik nog maar weinig.

​De uitvaart was een week daarna.