Mijn Kankerverhaal Deel 5: Leven en Dood

Normaal

​Ik voelde me een paar weken na de operatie weer helemaal de oude. Ik was zelfs naar mijn werk geweest voor een gesprek met de arboarts. Het was bijzonder om weer terug te zijn op mijn werkplek, bij mijn collega’s. Iets wat een paar maanden geleden nog zo normaal voor me was, zag er nu op de een of andere manier vreemd uit. Ik snakte weer naar "normaal".

​Er was een kans dat ik zonder verdere behandeling onder controle zou komen te staan. In dat geval was er een plan dat ik weer halve dagen zou gaan werken.

​De arts belde echter een dag daarna al op. Ik moest op korte termijn aanvullende chemotherapie krijgen. De moed zakte me in de schoenen. Ik zag mezelf in mijn hoofd daarvoor al duizenden keren ziek worden en mijn haar verliezen. Dit was mijn grootste angst. Hoe ga ik dit doen? Met welke kracht? Wat kan ik überhaupt verwachten?

​Een paar dagen later belde de internist me op haar vrije dag op. Ze stelde voor om de aanstaande maandag al te beginnen met chemotherapie, aangezien de tumor die ik had ontzettend snel groeide en erg actief was. Het was toen vrijdag. Ik had slechts een paar dagen om me hier mentaal op voor te bereiden.

​Ik zag erg op tegen de bijwerkingen van de chemokuur; in de media wordt dit altijd als een hel neergezet. Dit was de enige referentie en het beeld van de behandeling die ik op dat moment had.

​Leven en Dood

​Ondertussen speelde er nog veel meer. Mijn lieve opa had zijn heup gebroken en het was duidelijk dat hij op zijn leeftijd van 93 jaar niet meer geopereerd kon worden en dat zijn laatste levensfase inmiddels was begonnen.

​Tegengestelden kwamen samen: mijn opa die nu stervende was, en ik die nu moest vechten om te genezen.

​Hij vertelde me bij elk gesprek met de artsen dat hij erbij zou zijn – en zo voelt het ook. Ik neem zijn wijsheid en doorzettingsvermogen met me mee, waar ik ook ben.

​"Doorstaan en Doorzetten" had hij gezegd.