Mijn Kankerverhaal Deel 4: Diagnose

Postoperatief

Het herstel van de operatie kon beginnen. Eerst was het de verwachting dat ik vijf dagen door zou brengen in het ziekenhuis,  maar doordat de tumor via een kleine keizersnede eruit kon worden gehaald kon ik de dag erna al naar huis. 

De eerste dagen waren pijnlijk, ik moest veel moeite doen om mijn bed uit te kunnen komen. Gelukkig kon in bij mijn familie terecht. Ik ben zo dankbaar voor mijn familie.  Als er ook maar iets goed is aan deze klote ziekte dan is het wel dat je weet wat je aan je familie en vrienden hebt en hoe belangrijk ze voor je zijn. Ik voelde zoveel steunen en liefde en ontving veel lieve berichten en kaartjes, dat hielp me er echt doorheen.

Na ongeveer 4 dagen was de meeste pijn al weg en begonnen de wonden goed te genezen .  Ondertussen wachtte ik in spanning op de uitslag van het pathologisch onderzoek .  

Diagnose

Die kwam een paar weken later. Het was nu definitief. De puzzelstukjes kwamen samen. De diagnose? Een stadium 1 dooierzaktumor, een zeldzaam subtype van al een zeldzaam subtype eierstokkanker. Dit type kanker is eigenlijk veelal een kinderziekte en wordt bijna nooit in een 31 jarige gevonden. Ik had liever een andere loterij gewonnen!

Er waren geen uitzaaiingen in het biopt van mijn buikwand of in het buikvocht gevonden. De opluchting was enorm. Het voelde eindelijk alsof ik weer adem kon halen.

We gingen uit eten om het te vieren. Ergens wist ik dat dit nog lang niet klaar was, maar voor even voelde ik me vrij van de ziekte.