Mijn Kankerverhaal Deel 2: Paniek

​Toen de echo eenmaal gemaakt was, was het duidelijk dat dit met spoed verder onderzocht moest worden. Ondertussen begon ik steeds ongeruster te worden. Wat is dit voor gezwel dat ik zojuist op de beelden zag?

​We konden dezelfde dag nog in het ziekenhuis in Apeldoorn terecht. Daar hebben ze bloedtesten en nog meer echo's gedaan. Het vervelende is dat ik een fobie heb voor alles wat met naalden en injecties te maken heeft. Dit was daarom dubbel zo stressvol. In het ziekenhuis zagen ze op de echo ook nog ascites in de buik. Ik wist toen nog niet precies wat dat betekende.

​Toen ging ik weer naar huis en moest ik, naar mijn gevoel, oneindig lang wachten op uitslagen van de bloedtesten en op de aankomende CT-scan.

​Paniek en Onwetendheid

​De uitslagen van de bloedtesten waren binnen. Ik kon het niet laten om ze via het dossier meteen in te zien. Ik zag veel afkortingen van waarden die ik niet kende, en ik ging één voor één alles opzoeken op Google: waar deze afkortingen voor staan en wat de normaalwaarden zijn.

​Alles leek normaal, totdat ik bij de waarden "AFP" en "CA125" kwam. Tumormarkers. De AFP-waarde was duizenden keren hoger dan normaal, en de CA125 honderden keren.

​Ik las op Google vooral veel over de CA125-marker. Eierstokkanker kwam meteen naar boven in de zoekresultaten. Prognose? Vaak erg somber. Ik trilde van angst en kon alleen maar huilen. De uitslag bracht me nog verder in de war, omdat ik deze simpelweg niet goed kon interpreteren. Ik belde in paniek naar de gynaecologie-afdeling, waar ze me hadden onderzocht, voor een toelichting op deze uitslag.

​De gynaecoloog heeft me op verzoek teruggebeld en vertelde het vermoeden te hebben dat het om een "kiemceltumor" leek te gaan en dat het niet op een "normale" eierstokkanker leek, maar dat nog niks met honderd procent zekerheid kon worden gezegd.

​De CT-Scan

​Ongeveer een week later kreeg ik een CT-scan met contrastvloeistof. Dit was de eerste keer dat ik een infuus kreeg en ik was er doodsbang voor. Zelfs met Oxazepam kreeg ik de angst maar nauwelijks onder controle.

​Het duurde verrassend kort voordat ik de uitslag van de beelden kreeg, maar ik durfde deze zelf niet meer te lezen nadat ik zo in paniek raakte van de uitslagen van de bloedtesten. De gynaecoloog vertelde me het positieve nieuws: op de CT-scan waren geen andere tumoren te zien! 

Mijn familie en ik konden eindelijk weer een beetje ademhalen. Het was voor ons een emotionele achtbaan; iedereen was ervan uitgeput.