Leuker kunnen we het niet maken

Afgelopen week was zwaar.

Hypo's die afgewisseld werden door lage bloeddrukken en een eten-ontlastingcyclus die volledig uit balans lijkt. Nee geen extreme pijnen, die blijven op een schaal van 10 op 4 hangen, de gehele dag door, maar de fentanylpleisters en meer oxicodon slikken helpen een beetje

Ik, vóór de diagnose, geen diabetes type II patiënt heb nooit geweten de impact van een te lage bloedglucosewaarde, een hypo. Onaangekondigd begon ik te zweten. Vreemd want tis niet warm..., handen en lijf dat steeds meer ging trillen....en ik was moe, maar viel om de haverklap weg alsof ik niet meer zou bijkomen. Weg bewustzijn.

Nooit een hypo meegemaakt dus we gaan thuis direct de temperatuur, de zuurstof en de bloeddruk meten. Alles in orde. Ik zeg tegen mijn partner: ik denk dat dit weer een SEH bezoek gaat worden.....en ik ben zooooo moe van alle bezoeken, afspraken en t continue proces van zoeken wat is oorzaak en gevolg van wat etc etc.

De moed zakte me in de schoenen, maar wist toch nog te verzinnen de suiker te meten. Heb een zender op mijn arm die automatisch de waardes aan de app doorgeeft maar dat had ik nou net alarmen ingesteld bij >20 mmol en < lager dan 4,3 mmol...in overleg met de diabetes vpk die ik regelmatig telefonisch spreek.

Dus meten is weten: waarde 2,6 gevaarlijk laag. Risico op coma/hersenbeschadiging etc etc. Dus snel Dextro energy gegeten een aantal stuks, ineens een enorme behoefte aan eten en 3 gevulde koeken weggekauwd in no time terwijl eten al weken een opgave is geworden....

De waardes herstelden zich snel.

Weer een eyeopener.

Toch voor de zekerheid de kliniek oncologie gebeld (want tja dit soort dingen gebeuren natuurlijk altijd buiten kantooruren, want stel je voor dat eea gebeurd als je slaap wat dan. Blijkt namelijk dat als je in een hypo geraakt dat je dan zover heen kunt zijn dat je niet meer kunt slikken...dus ook geen dextro.

Voor de nacht moesten we eea aanzien en de volgende dag weer de poli oncologie bellen.

Zo gezegd zo gedaan.

Kregen een neusspray voorgeschreven die versneld de waardes weer doet stijgen. Die kan partner dan toedienen.

Inmiddels is mijn energylevel op zijn zachts gezegd beroerd. Deze week niet echt meer in staat geweest om paar honderd meter te lopen. 

Het eten gaat met de dag moeizamer en als klap op de vuurpijl na een moeizame dag bezig zijn met eten kots ik (jaja weer in de avond natuurlijk als je wilt gaan slapen) zowat de halve slaapkamer rond.

Maw Leuker kunnen we het niet maken, maar ondanks alle inzet ook niet makkelijker

Vandaag de CTscan gehad, maandag het salomonsoordeel, stent plaatsen in de galweg of niet.

Gezien mijn fysieke achteruitgang moet eea niet te lang gaan duren want anders bestaat ook de mogelijkheid dat, welliswaar de stent plaatsen technisch en medisch wel verantwoord is, maar gezien mijn fysieke gesteldheid onverantwoord.

De stent zal naar verwachting verlichting bieden en de spijsvertering weer wat op gang helpen, maar garantie tot aan de voordeur. Daarbij wat doet de kanker intussen, nog steeds langzaam aan het groeien of krijgt die er ineens de spurt in?

Vandaag was dan ook de 1e dag, sinds 11 maanden, dat mijn mentale gesteldheid een flinke knauw kreeg. Ik zag " het allemaal" niet meer zitten. 

Had inmiddels t 5de gesprek inzake euthanasie ingepland met de huisarts en een volgende aanstaande voor de praktische vragen en antwoorden in detail.

Maar ook wat als de stent een alvleesklierontsteking tot gevolg heeft en ik zo moe ben of lijd dat ik niet meer naar huis, maar in het ziekenhuis wil sterven.

Nou uit haar reactie bleek dat dit nog steeds een probleem is in de gezondheidszorg. De meeste ziekenhuizen willen er niet aan om zelf euthanasie toe te passen en juridisch vinden ze het ingewikkeld om een huisarts eea ter plekke te laten uitvoeren.

Nou zegt ze Meneer Elburg ik sta voor mijn patiënten als een leeuw maar ik kan u vertellen dat ook bij uw ziekenhuis ik mensen bijna over de balie heen heb moeten trekken om toegang en toestemming te krijgen....

Het is zo een fijne huisarts. Daarmee maakte ze mijn " down" stemming weer goed.

Desalniettemin daalt het zaadje van eindigheid steeds meer in, ook bij partner en de rest van de naasten die volgen maar:-)

Vandaag ook voor de eerste keer een psycho-socaal medisch specialist via het Cancer Care Center op bezoek gehad om ons nog wat te begeleiden bij vragen rondom eindigheid en euthanasie etc.

Na lang doorvragen vraagt hij: ik begrijp dat u sinds de diagnose nooit een periode van boosheid heeft gehad op de ziekte, of dat het u overkwam of of of?

Ik zeg nee nooit.

Bijzonder zegt die want binnen mijn ervaring zijn er meer weinig die dat hebben.

Ik vond zijn vraag mooi en geeft me weer stof tot nadenken waarom die emotie niet bij me oppopt. Want tegelijkertijd kan ik me het helemaal voorstellen dat mensen dat hebben.

En het is me al eerder gezegd door iemand met veel ervaring. Dus ga dat maar eens laten inzinken.

Hou het dan  voorlopig maar op: " Een beetje vreemd maar wel lekker"