Waarom? Nou gewoon...Daarom

Zo, straks een slaappil, eerst nog ff 40 minuten wakker blijven want had (en partner zorgt mee en zie ik moeier worden) vandaag  een slechte dag, ondanks bezoek van broer, vrouw en mijn moeder, waarbij een ieder vooraf en ook achteraf duidelijk meegegeven wordt dat ieder bezoek echt als een cadeautje gezien mag en gevoeld worden en ik over 40 minuten weer oxycodon 10 mg en 2 paracetamol ga slikken.

Zo wat een volle zin....

Ik word alsmaar moeier, ademhalen icm praten wordt meer en meer een opgave, dus de eerste anderhalf uur op bed blijven liggen om t laatste uur nog ff aan te sluiten.

Gaandeweg de dagen kijk ik naar mezelf en heb alle tijd om de veranderingen in mijn lijf te voelen.

Ik hoop dat dit alles een gevolg is van een spijsvertering die volledig van slag is toch is er ook een stemmetje wat af en toe fluistert....

Uitzaaiingen.

Ik hoop zeg ik maar hopen doe ik niet. Wel houd ik mn mentale staat in de gaten want naast de fysieke is dat de 2de "parameter" om mijn gedachten en besluiten aan te toetsen.

Omdat ik steken blijf houden boven in de maag maar ook pijnen in borststreek en rug voel...denk ik....Uitzaaiingen, en dan is er weer dat stemmetje wat zegt: je ligt tegenwoordig 12 uur per dag, misschien is het spierpijn...

En zo kom ik de dag wel door.

Vervroegd ga ik alvast de medicatie slikken en ook direct een slaappil erbij.

Morgen een drukke dag...diabetes vpk die ik netjes te woord sta dat ik alles rondom suiker ben gestopt zoals metformine en lang- en kortdurende insuline spuiten. Dat sinds die tijd mijn waardes superstabiel zijn en dan eind van de dag de vervangende oncoloog ivm de ct scan etc etc.

Ochtends ook maar ff poli bellen want oxycodon is bijna op en die begin ik nu structureel te slikken.

Niet dat  we eind van de dag nog ff moeten rennen naar deze of gene apotheek.

Nee ik houd mijn hart niet vast, heb ook geen stip aan de horizon, geen quest of berg die nog bewandeld moet worden.

Heb geen sorry meer naar welke naasten dan ook.

Kan t contact en de groei van een ieder en al dan niet gezamelijk als iets moois, enerverend, intiem, warm maar vooral liefdevol  ervaren en voelen, naast een vervelende ziekte.

Tja en waarom? Dat maakte me in het begin al weinig uit ook al probeer je ook wel weer redenatie te vinden.

Het makkelijkst ging me af het loslaten van die vraag, hoe begrijpelijk ik die ook vind.

Zelfs hier heb ik een paar mooie mensen ontmoet, ook ieder op zijn of haar eigen wijze.

En ben ik dan met deze blog afscheid aan het nemen?

Nee, wel iedere dag een beetje van alles want ik merk dat de LAST langzaam zijn intrede doet en de LUST in de verdrukking geraakt.

Die treed ik met open ogen, mond en gevoel tegemoet, totdat het genoeg is.

En dat is NU nog niet.

Heb altijd een broertje gehad aan "pluk de dag" of "een dag niet gelachen is een dag niet geleefd"...

En eerlijk lachen en humor, soms als strategie heb ik al van jongsaf meegekregen. Een heerlijk relativeringsmechanisme.

Vandaag ook nog gelachen maar veel gaat meer auw doen.

Maw ik trek de schelp of oester heel langzaam dicht want ben als altijd nog steeds nieuwsgierig en heb ook nog zoveel leuke en mooie gedachten of zinnen om uit te spreken of een blog schrijven.

Of het me gegeven wordt? Het is in ieder geval een gegeven tot dat de oester sluit

En wat ben ik blij(was dat 11 maanden geleden bij de diagnose al) dat we in Nederland en België euthanasiewetgeving hebben.

Waarom? Nou dus daarom😄🙃

Ik kijk ernaar, voel en ruik en proef eraan.

Het is oke, ook als besluit later maar niet vandaag.