26 september 2025

De dag kwam daar van de eerste immuuntherapie. Waarom blijft alles zo spannend? Het onbekende was toch allemaal uitgelegd, maar toch kon ik weer geen rust vinden.
 

Een hele dag emotieloos door het ziekenhuis van bloedprikken, na de internist, na de wondzorg. Het was voor iedereen alsof het mij niks deed. Terwijl diep van binnen wou ik weg en heel hard alleen in een hoekje zitten janken.
 

Als laatste stond de immuuntherapie op de planning. Het zou de langste kuur zijn wegens dat de eerste keer was. Ik was kapot moe. Mijn vader hoor ik nog zo zeggen ga lekker slapen. Terwijl de verpleegkundige zij nee ze moet wakker blijven.
 

Nou ik lag lekker, maar slapen echt niet. Gewoon lekker netflixen en met mijn vader kletsen. Vond het veel te spannend allemaal. Eerlijk ik merkte tijdens en gelijk na de kuren niks. Lekker na huis en bij komen van de hele dag.

Ik werd die avond echt overladen door een moeheid dat ik niet kende. Beetje grieperig gevoel, hoofdpijn en mijn eetlust was weg. Ja kon me grieperig gaan voelen zij de verpleegkundige. Prima. Maar dit was niet leuk. Snel na bed en proberen te slapen.

Nou dat slapen ging prima. Zo lang! Alleen ik werd weer zo moe wakker dat ik kon blijven slapen. Dag licht was hoofdpijn en eten kon ik niet meer. Alle happen vielen als een baksteen in me maag.

Het was zoeken hoe hier mee om te gaan. Want ik kende het niet. ‘S avonds met de wondzorg kwam ineens het volgende probleem. Mijn been was dik geworden en deed de open wond trok ineens enorm.
 

Dag later weer ziekenhuis gebeld wat nu? Want de lymfeklier met kanker lag schuin onder mijn open wond. Lag verhaal kort. Het kwam door de immuuntherapie. Kom morgen wel even voor de zekerheid langs en moesten de wond goed in de gaten houden.
 

dag later zagen ze wat er gebeurde, alleen het kwam door de immuuntherapie. De rest van de klachten kwam er ook door, dus rustig aan en gaat van zelf weg.
 

Op na immuuntherapie 2…