18 september 2025

In het ziekenhuis liggen duurde voor mijn gevoel weken, maar het was 1,5 week. 1,5 week te lang. Veel huilen, veel boos en vooral machteloos.

Zo goed als het kon zorgde iedereen goed voor mij, maar iedereen gaf ook aan je bent niet op de juiste plek. We snappen dat je weg wilt.

Na 1,5 week 2 ingrepen verder en een enorme open wond mocht ik naar huis met thuiszorg. Maar waar is mijn thuis? Ja thuis bij mijn kindjes. Maar mijn ex man voor mij laten zorgen? Nee dat gaat. Thuis bij mijn ouders? Makkelijk ja, gelijkvloers was erg fijn voor de wond in mijn lies.

Lang herstel stond er voor mijn neus. Ondertussen proberen aan te sterken voor het AVL. Na 4 dagen bij mijn ouders, veel thuiszorg daar, moest die stap na het AVL gemaakt worden.

Ik vond het zo zwaar. Ik voelde mij alles behalve er fijn. Ook een soort van ontkenning. Ik ben niet zo ziek als iedereen. Maar diep van binnen wist ik dat het niet bij 1 keer zou blijven. Alles aan horen was het enige wat ik kon terwijl mijn moeder extreem veel huilde.

Tot de laatste afspraak waarin alles definitief besloten werd hoe wij het zouden gaan doen. De vraag heel hard kwam wat vind je hier allemaal van? Ik wou niet. Ik was boos, verdrietig en machteloos. Enige wat ik nog wou was naar mijn kindjes.

Mijn kindjes zag ik tussendoor regelmatig. Maar het is niet zoals vroeger. Ze iedere dag na school brengen en weer ophalen. De sporten, het eten. Alles is anders.

Afspraken waren we gaan immuuntherapie 2 keer doen en dan een grote operatie. Prima. Aansterken was het advies en die wond moest dicht. Dus thuis en ik maakt samen met het AVL een goed beleid. Alles werd tot in de puntjes geregeld. Echt alle respect naar de thuiszorg. Want wat hebben die zich in gezet.

Op naar de eerste immuuntherapie!