Laatste werkdag

Op zondag 22 maart vraag ik me af hoe m'n werkweek eruit zal zien, ga ik de hele week werken? Ik heb afgelopen vrijdag nog een mail naar m'n leidinggevende gestuurd en we hebben afgesproken dat we met HR een afspraak plannen om te kijken of mijn ziekmelding teruggedraaid kan worden. De afspraak wordt dinsdagmiddag. Maandag 23 gebruik ik om mijn clienten over te dragen en af te sluiten. Ook schoon ik mijn mailbox op. Dinsdagochtend besef ik dat het mijn laatste werkdag voorlopig is. Ik wil dat niet in stilte voorbij laten gaan en samen met mijn collega lopen we even naar het nabij gelegen winkelcentrum. Bij de bakker haal ik twee dozen met kleine petitfourtjes. Het is allemaal in het thema pasen. Misschien een beetje gek, maar het gaat om het gebaar. Eenmaal terug op kantoor vertel ik het aan een collega. Ze zegt, de lente is een nieuw begin en dat is dit ook en ik vind dat ze daar helemaal gelijk in heeft. Tijdens de vergadering deel ik uit en benoem ik dat ook. Ik krijg te horen dat ik sterkt en strijdbaar ben en zo voelt dat ook voor mij. Ik had gedacht dat ik emotioneel zou zijn, maar dat was ik niet. Een teken voor mij dat het zo goed is. Ik lunch nog met een aantal collega's en dan is wel het moment aangebroken dat ik afscheid ga nemen. Het valt iedereen zwaar. We spreken gekscherend af dat ze bij me op huisbezoek mogen komen. Dat vind iedereen wel een leuk plan. Daarna fiets ik naar mijn andere team. Ik gooi m'n aantekeningen door de papier versnipperaar, vul mijn reiskosten in en bereid me voor op het gesprek met HR. Er is alle begrip. Mijn ziekmelding wordt eruit gehaald en op buitengewoonverlof gezet voor de dag waarop ik het eerste onderzoek had en te horen kreeg dat het niet goed was. Verder neem ik verlof op en schrijf ik de uren die ik gewerkt heb. Mijn ziekmelding gaat in op de eerste dag dat mijn chemokuur start. Ik rond mijn werkdag af en spring op de fiets richting huis. Dit was voor nu even mijn werkzame leven.