De marker

Het is woensdag 25 maart als we om 9 uur een afspraak met de oncoloog hebben. Het is druk onderweg en we zijn echt net aan op tijd. We nemen het gesprek op, zodat we het later nog eens terug kunnen luisteren. Ze vertelt wat we eigenlijk allemaal al weten van het gesprek van vorige week donderdag. Ze wil geen antwoord geven op de vraag welk middel ik toegediend ga krijgen, omdat dit tijdens de voorlichting verteld zal worden. Mijn lengte wordt gemeten en ook m'n gewicht. Ik ben nog steeds 1.76 en haar weegschaal zegt 73. Nog even een check van het knobbeltje en m'n hart en longen en dan mogen we door naar de echo voor het plaatsen van de marker. Die is enkel magnetisch en verder zitten daar geen radioactieve zaken aan. Je kunt er alleen niet mee in de MRI, aldus de radioloog. Gelukkig is daarover nagedacht en ben ik dat pas nog geweest. Ik kijk op de echo mee en zie een soort van barbarapapa vorm, wat de tumor blijkt te zijn. De marker wordt geplaatst onder plaatselijke verdoving. Pleister erop en door naar de volgende deur voor weer een mammografie. Hiermee kunnen ze de exacte locatie van de marker zien voor de uiteindelijke operatie. Na de radiologie terug naar de interne, om een afspraak voor het voorlichtingsgesprek en bloedprikken te maken. Ik krijg een folder in m'n handen met informatie over het voorlichtingsgesprek. Tranen wellen op, want het wordt steeds meer werkelijkheid. Het kan helaas allemaal pas donderdag. Dat is wel balen, want we hadden verwacht dat dit allemaal op dezelfde zou plaatsvinden.