Verwerken van Verlies

Ik heb het magazine ontvangen 'leven' van de patiënten vereniging gist en sacromen. Hieruit inspiratie voor dit blog.

'Angst voor eigen dood is het meest eenzame wat er is' Lieke Marsman

Daarachter aan wat ook typisch is van mijn levens strategie is ''als ik dood ga kom ik daar ook wel overheen'

'Rouw is nooit klaar maar wordt als het goed is deel van je leven' Paul de Groot. Mijn verlies is. Het verlies van het 'ik' zijn. Mijn rugzak was al redelijk vol maar voelt nu vaak als niet te tillen. Het blijft zoeken naar het balans tussen verlies en kracht en kwetsbaarheid en herstel. Alleen en samen.

Hoe gaat het met je? Soms wil je dan alleen gillen. Natuurlijk laat ik dat nooit zien. Ik heb gewoon pijn en ben zo moe.

Angst is bang zijn voor wat mogelijk is. Ik heb angst voor angst. (Paul de Groot uit Boek tegen de zon in kijken van Irving D.Yalom) 

Het positief zijn en ontkennen is een vlucht. Het niet mogen ziek zijn. Het is een sacroom, niet erg genoeg. Ik ga er niet dood aan. Morgen kan je ook door een bus overreden worden. Angst bevriest mij. Ik zit achter een muur. Ik ben er niet meer. 

Ik zou psycholoog kunnen worden. Ben bekend met alle coopingstrategieën, wit- angst dagboeken, mindfulness. Dat werkt. De rugzak wordt dan lichter.

Echter angst hoeft niet realistisch te zijn en steekt de kop weer op. Ik kan niet genezen. Ik heb chronische kanker. Het is er altijd. Staat het stil de groei of wordt het erger? Waar gaat het heen? Ik ben jaloers (schaam) op de mensen die het erger hebben gehad en zijn genezen die kunnen door. Maar ook zij hebben angst. Angst dat het terug komt.

Blijf regisseur van je eigen leven. Tja, ik geef mezelf maar eens wat taken. Hou het dagboek weer bij, bel het ziekenhuis voor de MRI, bel de pysio voor de lasertherapie en ga naar de sportschool.