17 november 2013 Voorbij
Gisteren hebben we Hennie naar haar laatste rustplaats gebracht. Wat een verdriet. Samen met mijn moeder, hebben wij, de vier zussen haar naar het graf van opa en oma Corman gereden. Samen met onze kinderen en mannen hebben we daar afscheid genomen.
Wat knap van mijn moeder om op de je 95e afscheid te moeten nemen van een van je dochters en daar dan gewoon met ons en de kist met Hennie erin mee te lopen.
Donderdagochtend 14 november rond 01.10 uur is Hennie ingeslapen. Ietje die in het hospice sliep, heeft haar daarna met de verpleegkundige gewassen en aangekleed in de kleren die ze aan wilde. De volgende ochtend waren, naast Ietje, Jeanneke en ik (en de mannen van ons alle drie) aanwezig toen de schouwarts kwam. Vond ik erg prettig om daar bij te zijn, want je moet echt meer dan 100% zeker weten dat je dood bent!! Daarna hebben wij haar op de draagbaar gelegd en heeft Judy (de uitvaartverzorgster) haar mee genomen.
's Middags bij mijn moeder met ons vijven de begrafenis besproken en vervolgens zijn wij, de vier zusjes, naar het mortuarium gereden, waar we haar in de kist hebben gelegd.
We hebben haar heerlijk in/onder gestopt, met haar grote dekbed en haar (nep) bontjas. Ze lag er heerlijk warm bij. Daarna samen de kist gesloten. Heel bijzonder om dit met elkaar te doen.
Zaterdag om twee uur waren we op het kerkhof. Hennie wilde graag in het graf van opa en oma. Zij liggen daar al meer dan 50 jaar. De grafsteen en de aarde was verwijderd.
Ik weet niet wanneer jullie voor het laatst een open graf hebben gezien, maar kan je zeggen, je komt héél diep te liggen. Met het laten zakken van de kist, kreeg ik een kleine hoogtevrees aanval, gelukkig kon Ton mij aan de muts van de jas vastgrijpen..........liep dus goed af.
Mama vindt het fijn dat Hennie er warm bijligt.
Na afloop zijn we met de hele familie gaan borrelen in de Karpendonkse Hoeve, waar we getoost hebben op Hennie.
Hennie, we vergeten je niet!!
Wat knap van mijn moeder om op de je 95e afscheid te moeten nemen van een van je dochters en daar dan gewoon met ons en de kist met Hennie erin mee te lopen.
Donderdagochtend 14 november rond 01.10 uur is Hennie ingeslapen. Ietje die in het hospice sliep, heeft haar daarna met de verpleegkundige gewassen en aangekleed in de kleren die ze aan wilde. De volgende ochtend waren, naast Ietje, Jeanneke en ik (en de mannen van ons alle drie) aanwezig toen de schouwarts kwam. Vond ik erg prettig om daar bij te zijn, want je moet echt meer dan 100% zeker weten dat je dood bent!! Daarna hebben wij haar op de draagbaar gelegd en heeft Judy (de uitvaartverzorgster) haar mee genomen.
's Middags bij mijn moeder met ons vijven de begrafenis besproken en vervolgens zijn wij, de vier zusjes, naar het mortuarium gereden, waar we haar in de kist hebben gelegd.
We hebben haar heerlijk in/onder gestopt, met haar grote dekbed en haar (nep) bontjas. Ze lag er heerlijk warm bij. Daarna samen de kist gesloten. Heel bijzonder om dit met elkaar te doen.
Zaterdag om twee uur waren we op het kerkhof. Hennie wilde graag in het graf van opa en oma. Zij liggen daar al meer dan 50 jaar. De grafsteen en de aarde was verwijderd.
Ik weet niet wanneer jullie voor het laatst een open graf hebben gezien, maar kan je zeggen, je komt héél diep te liggen. Met het laten zakken van de kist, kreeg ik een kleine hoogtevrees aanval, gelukkig kon Ton mij aan de muts van de jas vastgrijpen..........liep dus goed af.
Mama vindt het fijn dat Hennie er warm bijligt.
Na afloop zijn we met de hele familie gaan borrelen in de Karpendonkse Hoeve, waar we getoost hebben op Hennie.
Hennie, we vergeten je niet!!