En soms zit alles tegen..

Vaak hoor ik dat ik sterk ben en het goed doe en dat ik zo positief blijf na alles wat ik al heb meegemaakt zeker ook voor mijn leeftijd. En ja ik vraag mezelf ook weleens af hoe t zo kan zijn dat ik zoveel mogelijk positief ben en vrolijk. Tja je wilt niet opgeven, je wilt doorgaan. Maar soms heb ik van die dagen dat het mij ook even te veel word. En die dagen haat ik. Dan heb ik dagen dat mijn emmertje overloopt, ik praat wel makkelijk over mn ziekte maar toch krop ik ook veel op. En dat is niet omdat ik niet wil praten. Dat is omdat ik niet continu wil zeuren over dat ik extreem moe ben, pijn en een vreselijk humeur heb.Het is gewoon makkelijker om te zeggen dat het goed gaat.

En ja soms dan laat ik me gaan en gooi ik alles eruit, maar voor iemand die niet ziek is, is het ontzettend moeilijk te begrijpen hoe diegene zich voelt. En dat is ook niet meer dan logisch denk ik. Het erge is nog dat ik me dan beledigd voel als diegene dan toch een soort kwetsbare opmerking maakt of mij een soort van niet begrijpt. Ach man wat voel ik me dan een hoop ellende en zielig. Waar ik dan achteraf spijt van heb, omdat ik me niet zwak wil opstellen want ik kan dit! En diegene kan er tenslotte ook niks aan doen. Waardoor ik me nog schuldiger voel.. 

Ik kan het best begrijpen als deze blog onduidelijk is of wat vaag. Het is soms moeilijk om zoiets uit te leggen.. zeker als ik alleen ben slaan mijn gedachten nog weleens op hol. 

Dit betekent niks negatiefs, iedereen moet weleens wat kwijt. Zo moet ik maar denken. 

xxx

 

10 reacties

Beste Emma,

Jou stukje, zo herkenbaar! En alsjeblieft haat de dagen die niet wanneer je je niet goed voelt, dat is nodig 0m het te verwerken. Niet leuk maar eigenlijk zou je die momenten even moeten omarmen en in ieder geval aan toegeven. En fantastisch dat je er zo positief er in staat, ik geloof zeker ook dat dat grote invloed heeft op je herstel. Maar... dat zet mensen op een verkeerd been, zo zie ik dat, ze denken dat het dan wel allemaal meevalt. Ik heb schildklierkanker en er is van 'buiten'af dan ook niets aan me te zien en ik sta er ook positief in maar heb zeker die momenten ook. Wat me dan wel kwaad maakt is wanneer mensen dan zeggen dat het 'goede'  kanker is, Ik vind dat ik diegene ben die dat mag zeggen, en niet zij, maar er bestaat geen 'goede' kanker.
Ik wens je heel veel sterkte met de komende periode en omring je met mensen die je wel begrijpen!

Lieve groet,
Anke 

Laatst bewerkt: 28/05/2019 - 09:36

Zeker herkenbaar, het is een illusie dat je aldoor maar positief zou kunnen of moeten zijn met zo'n ernstige ziekte. Het is logisch dat je af en toe verdrietig bent, wie is dat niet? Laat het maar gewoon zien aan de mensen die jou dierbaar zijn, daardoor kunnen ze ook dichter bij je zijn, je troosten, met je meevoelen. En als je er af en toe aan toegeeft kun je daarna weer verder, is mijn ervaring. Het trekt ook wel weer weg en dan is er weer ruimte om positief te zijn.
De ontactische opmerkingen horen er helaas ook bij. Zoals je al schrijft, mensen kunnen er niets aan doen, kunnen niet echt begrijpen hoe jij je voelt.
Maar jij hoeft je nergens schuldig over te voelen! Het is al moeilijk genoeg.

Heel veel sterkte,

Hanneke

Laatst bewerkt: 28/05/2019 - 10:13

Ik vind je blog niet onduidelijk of vaag ;-) Als je voornamelijk positief en sterk overkomt, denken mensen inderdaad dat het wel mee valt of dat je je er zonder morren even doorheen slaat. Of ze komen met die geweldige dooddoener dat zij wel onder een bus kunnen komen. Ik vind dat kwetsend, maar ik besef dat ze niet beter weten. Ze kunnen echt niet invoelen hoe je wereld op de kop staat als je kanker hebt (of hebt gehad).

Laat je angst en verdriet af en toe gaan bij iemand die je vertrouwt en lief hebt. En misschien helpt het als je uitlegt dat die persoon er alleen maar hoeft te zijn. Geen oplossingen of adviezen hoeft te geven. En misschien is een Inloophuis in je buurt of is het zorgnetwerk AYA (jong en kanker. Hier op Kanker.nl is ook een gespreksgroep Jong en kanker trouwens) iets voor je? Want de enigen die je ècht begrijpen, zijn de mensen die het ook meemaken. 

Maar je kunt het ook altijd gewoon hier kwijt, natuurlijk! Veel liefs, en sterkte XXX

Laatst bewerkt: 29/05/2019 - 11:10

Wauw wat ontzettend veel reacties op mijn verhaal! Fijn om te lezen dat het herkenbaar is. Jullie reacties doen heel veel met me! Bedankt daarvoor. Geeft me ook weer moed om meer te bloggen!

Een hele dikke kus

Laatst bewerkt: 28/05/2019 - 12:45

Zo herkenbaar .De emmer gaat vol lopen maar  moet ook weer leeg .Daar heb je hulp bij nodig  Je bent ook maar een mens met gevoelens. 

Laatst bewerkt: 28/05/2019 - 14:26

Blijf vooral bloggen, Emma! Je vage verhaal is helemaal niet vaag, maar superherkenbaar. Net als je positieve, sterke verhalen herkenbaar zijn. Er zijn k.tdagen en minder-k.tdagen en hosanna-in-de-gloriadagen, en die mogen er allemaal zijn (ook al heb ik er ook moeite mee de eerste te accepteren).

Keep on going! 

Miranda X

Laatst bewerkt: 30/05/2019 - 10:53