Pech

Pech in het kwadraat

Verleden week is mijn broer plotseling overleden. Hij zat in een verzorgingstehuis in Almere en hij ging goed met zijn 77 jaren. Maar hij kreeg het plotseling benauwd, zuurstof kwam net te laat en toen was het afgelopen. Ok, het lopen was schuifelen geworden maar zijn bovenkamer werkte nog goed en hij had het naar zijn zin waar hij zat. 
Afgelopen woensdag crematie in Almere. Nu had ik een kamer gereserveerd in het gastenverblijf van het Vumc in verband met de scans die ik donderdag zou krijgen. Op de terugweg naar Zoetermeer zou ik dan daar afgezet kunnen worden. Mijn zoon reed en mijn dochter zou met haar eigen auto iets later vertrekken. Mijn tas met zorgvuldig ingepakte spullen stond bij de voordeur. Half drie moesten we bij het crematorium zijn, we vertrokken om 1 uur, lekker op tijd. 
Bij de Zuidas rood lichtje op het dashboard: onmiddellijk onderhoud nodig. Even later lichtje accu, toen nog meer waarschuwingen dus bij tankstation auto neergezet. Dashboard aan en uit, auto was in paniek en startte zelfs niet meer. Wij ook in paniek want de tijd ging door. Dochter gebeld en die had niet harder gereden dan wij dus ze had ons gauw gevonden. Ik had Ford Assistance gebeld, wij snel in auto van dochter, zoon zou verder met mijn telefoon de auto regelen. 
Tas even pakken, ja, maar die stond met mijn medicijnen, incontinentiemateriaal, kleding, oplader enz nog bij de voordeur👹👹. Over stress gesproken. Toen bedachten we op weg naar Almere dat mijn zoon mijn telefoon met ziekenhuispasje had en dat is natuurlijk nodig om aan te melden. En geld om bv de overnachting in het gastenverblijf te betalen had ik dus ook niet. Maar goed eerst naar Almere want de crematie konden we niet missen. We kwamen om 14:36 aan dus maar 1 minuut te laat en nog net op tijd om de eerste speech te leveren. De crematie verliep rustig en mooi, je komt daar vanzelf tot rust. 

Na afloop napraten met familie bij de koffie. Die zie je ook niet iedere dag en er was veel te vertellen.

Mijn telefoon had mijn zoon bij het sleepbedrijf achtergelaten dus die eerst opgehaald en door naar het gastenverblijf waar ik wat vreemd werd aangekeken: Heeft u helemaal geen bagage?  Jawel maar die staat thuis. Er werd direct voor een tandenborstel met tandpasta gezorgd en ik kon mijn telefoon opladen. Hele lieve mensen!

Na een wat onrustige nacht kon ik, en dat was de bedoeling, lopend naar het Imaging Centre waar ik de CT scan kreeg. Dat was om 9 uur gebeurd. Om half 12 vloeistof ingespoten gekregen voor de botscan. Om half 3 zou de scan plaats vonden maar dat werd helaas 3 uur. Het was druk en het verplegend personeel liep van de inspuitkamer naar de ruimte waar het nucleair materiaal was opgeslagen. Dan moest er een 2e verpleger bijkomen ter controle, dan naar de scanruimte. Druk, druk, druk. En geen fout maken. Hoe mensen lelijk en onbeschoft kunnen doen tegen het verplegend personeel is mij een raadsel, wat een lieve mensen allemaal. 
Maar wat een lange dag was dat. Mijn boek en mijn ipad zaten helaas in mijn tas bij de voordeur dus ik heb de hele dag mensen kunnen kijken. En van het Imaging Centre naar het ziekenhuis en terug kunnen lopen. Toch 8000 stappen gezet.