Interactief
Ik heb een aantal blogs geschreven, en ze worden ook gelezen, en soms komen er reacties, waar ik helemaal stil van wordt.
De bedoeling van de blog is om in contact te komen, niet om alleen maar stukjes te schrijven, en dat mis ik nu nog.
Ik geef in de blogs, een stukje van mijn hart, een stukje van wat ik voel, en ik zou zo graag willen weten wie er aan der andere kant staat, wat er in hun omgaat. En willen weten of het ook herkenning geeft, of het helpt, want dat is waarvoor ik met de blogs gestart ben.
We zijn allemaal nabestaanden, na staanden, of patienten, en ons leven is op de een of andere manier verwikkeld geraakt in omgang met kanker, met hoogte en dieptepunten, in hoop en ontreddering.
11 reacties
Ook zonder dat er reacties komen weet ik wel zeker dat jouw blogs mensen herkenning geeft en helpt. Je schrijft mooie blogs.
Sandra
Hoi Sandra
En ineens zitten de tranen hoog , als ik dit lees, en vraaag ik me af wat jouw verhaal is.
Dank je wel voor je lieve woorden,het komt heel erg binnen
Groetjes Peter
Hoi Peter,
Uit je biografie hierboven en je blog's maak ik op dat je graag ervaringen zou willen uitwisselen met mensen die herkenning vinden in je blog's. Ik hoop voor je dat dat gebeurt.
Misschien is het voor jou ook fijn en helpend als je via een inloophuis voor mensen die met kanker te maken hebben (gehad), in contact komt met 'gelijkgestemden'? 'T is maar een idee. Ik heb er zelf een paar keer mooie ervaringen mee gehad.
Blijf hier in ieder geval maar schrijven, dat doe je prachtig!!
Gr.
Carolina
Hoi Carolina,
Misschien ooit, op het moment heb ik met 50 uur die ik besteed aan werken en reizen, huishouden en alles eromheen, het gevoel dat ik geen tijd voor mezelf heb, ik weet het is een gevoel.
Vrijdagsavonds ging ik altijd djembé trommelen, maar daar ben ik een tijdje mee gestopt, het is zo vreemd hoe alleen je je kunt voelen in een groep mensen.
En soms trek ik dat even niet, zou ik het liefst in een hoekje gaan zitten.
4 maandjes na margreets overlijden, hadden we een etentje vanuit het bedrijf, heel gezellig, en na een half uurtje hield ik het niet meer uit, hoe langer ik er was, des te eenzamer voelde ik me. Uiteindelijk heb ik voor goed fatsoen drie kwartier gezeten, en toen ben ik gegaan.
Ik heb mijn collega's ook gezegd, dat het niet aan hen, of aan het eten lag, maar dat ik me gewoon alleen voelde, en liever op mezelf was
8 December weer een vervroegd kerstdiner, en daar wil ik bij zijn, het is de laatste keer dat ik erbij zal zijn, omdat ik in maart met pensioen ga. Het gaat langzaam beter.
Een dagje leven trekt dat weer recht, maar ik ben heel blij met de reacties op de blogs, ik heb het altijd moeilijk gevonden mijn emoties te uiten, en als ik dan met anderen communiceer, of de reacties lees, komen de tranen, luister ik muziek, en dan stroomt het eruit in de vorm van teksten en gedichten.
Maar ik vindt het lief dat je me probeert te helpen, dat doet me goed, dank je wel dus.
En ik heb de poes die we toepasselijk Poes hebben genoemd, als ik thuis kom, wil ze op schoot, kroelen en spinnen, en als ik naar bed ga komt ze nog een keer, en gaat dan op de lege plek naast me liggen, waar Margreet lag,
De dankbaarheid voor alles wat ik heb gehad overheerst
Groetjes
Peter
Hoi Carolina,
Ik denk vaak over je woorden na, over een tijdje komt er een jemanido, daar heeft Zweef een blog over geschreven.
Ik ben bij een aantal mensen op bezoek geweest, en heb bezoek gehad, dat persoonlijke contact maakt me zielsgelukkig
Groetjes Peter
Beste peter
iedereen die hier schrijft of het nu een blog is of een vraag of in een groep ,hoopt op herkenning en erkenning van wat je voelt en eigenlijk helpen we hier allemaal elkaar ,we leven mee op ons eigen manier ,ik wens voor jou dat je je hier op je gemak voelt om te delen wat je delen wil en mooie reacties krijgt en idd jij op jou manier helpt ook anderen met wat je schrijft ,hoe verdrietig de reden ook is dat we hier terecht gekomen zijn op deze site we steunen elkaar .
warme groet hes
Ik begrijp wat je bedoelt. Weet dat er hier veel zijn die lezen, die dat prettig vinden, die er troost of wat dan ook uithalen, maar dat nooit zullen laten weten. Toch zijn er die dat wel doen. De ene keer meer dan de andere keer.
Voor mij geldt dat als mij een tekst/blog/gesprek 'iets' doet, ik áltijd reageer. Dat 'iets' is heel ruim, soms voel ik de eenzaamheid, wanhoop, onzekerheid, angst, of verlangen naar herkenning. Dan hoop ik met mijn woorden die iemand te kunnen helpen.
Soms spijt het mij dat ik niet alle blogs en/of gesprekken kan bijhouden. Die energie heb ik niet meer. En vanzelf zou ik ook dingen door elkaar halen en dat lijkt me niet fijn. Voor mijn niet, maar zeker ook niet voor degene bij wie ik reageer.
Lieve groetjes Hebe
Ik denk dat we ook hierin hetzelfde staan.
Het is moeilijk uit te leggen aan anderen, dat je ze voelt, en dat je daar iets mee moet, dat je het niet weg kunt klikken.
En met de hoeveelheid blogs, moet ik soms ook even de persoon teruglezen, ik wil ze niet tekort doen
Liefs Peter
Ja! Mooi is dat eigenlijk, toch? Onze intenties zijn mooi :-) xx
Hebe je beschrijft precies wat ik dacht. Soms heb je de behoefte om te reageren. Maar soms ook niet. Ik volg maar een par mensen En niet omdat ik niet iedereen wil volgen. Maar dat niet kan. Het lezen van andermans blog vind ik mooi. Soms herkenbaar. Maar als ik een blog gelezen heb, ben ik bij de volgende blog de vorige blog al weer kwijt.
Dan merk ik nu ook dat ik de personen door elkaar hussel. Het is ook hoe je op dat moment voelt, wat je stemming is
Ik heb geen chemobrein zoals het genoemd wordt, en heb dat ook zoveel informatie, dat ik dingen door elkaar gooi, en dat dus niet wil.
Doe maar lekker jouw ding, wat voor jou goed voelt.
Dikke knuffel Peter