Echt helemaal weg is ze nooit

Ik ben even een paar dagen van de leg geweest.
Fee en ik wilden een lange rit met de nieuwe auto maken, en zijn naar het Noorden vertrokken.
Geen betere manier, om je auto te leren kennen, met Motorways, en kronkelende straatjes door hele kleine dorpjes.
Het was een rit op de bonnefooi, we zagen wel waar we uitkwamen, en we eindigden in Pitlochry, een prachtig dorpje aan de river Tummel.
We liepen met de hond door de straatjes, en wilden de waterkant opzoeken, de temperatuur was er wel naar.
Aan de linkerkant kwamen we  langs een kleine parkeerplaats voor bussen, en rechts was een openbaar toilet, en daarnaast een ijszaak.

En ineens wist ik het, ik heb hier met Margreet, Bob en mijn stiefdochter gestaan, op Margreets afscheid in 2022.
Voor de laatste keer Schotland zien, wat heeft ze genoten, al de dingen op de bucketlist gedaan.
De dagen daarna, was Margreet weer even helemaal terug in mijn leven.
Fee vindt het niet erg, want ze was tenslotte zo lang in je leven, zegt ze.
Ik wilde gewoon graag even de foto's zien die we toen gemaakt hebben, en het gevoel dat ik zo met ze te doen had, kwam weer terug.
Vooral de foto's waarin we hand in hand liepen, raken me, want dat was vooral tekenend voor mij, ik deed mijn best om haar op meerdere manieren, letterlijk overeind te houden.

Het komt terug, Margreet die met de steun van een Nordic walking stick loopt, af en toe even uitrusten, omdat het teveel was, en door blijven gaan.
Nog steeds vraag ik me af, waar ze met haar gedachten was, maar het zal altijd een vraag blijven, want in die kleine week heeft ze helemaal niks met me gedeeld, wel met Amanda.
Vreemd, ze nam afscheid van de stad die ze, haar tweede thuis noemde, en zelfs op het laatst, bleef wegduwen.
Het zette me aan het denken, over wanneer het wegtrappen begonnen is, 33 jaar waarvan 25 jaar weggetrapt, duwen en trekken, wegschoppen, en weer zeggen hoeveel ze van me hield, en dat ze me niet kwijt wilde.

Maar ik voel de pijn allang niet meer, ik vindt het vooral jammer, als ik denk dat het zo anders had kunnen zijn.
Alleen Fee's hele goede vrienden, die ik mijn Inlaws noem, weten wat er zich afgespeeld heeft, en snappen niet hoe ze dat heeft kunnen doen.
Hoe kun je zo iemand als jij hebben,en dat doen, Fee snapt niet, dat ik nooit de liefde kreeg, die ik verdiende.
Hier ben ik een een warm bad van vriendschap terechtgekomen.

Maar alles wat er gebeurd is, heeft me gebracht waar ik nu ben, en ja, ik kijk soms om, zie Margreet, en heb medelijden met ze, ze had het allemaal kunnen hebben, maar heeft het zich ontzegd.
Het klinkt misschien hard, maar als ze het wel had gered, was de eerste stap geweest, om na te denken, over onze wegen die zich zouden gaan scheiden, want ik kon niet meer, ik was op.
Gelukkig is ons, dat bespaard gebleven.
Ik denk soms dat dat heel moeilijk zou zijn geweest, misschien nog wel zeerder had gedaan als het definitieve afscheid wat ik nu heb gehad.
Ik was verdoofd, maar heb nu zoveel leven, zo kan het ook.

Ik zit waarschijnlijk vreemd in elkaar, zou net als Zweef, een vreemd kind zijn, maar ik denk nog steeds in liefde aan Margreet, maar pas nadat ik alles achter me had gelaten.
Ik begrijp het zelf ook niet, misschien is dat het mooie in me.