wat heb ik meegegeven

Mr. Willy's blog (schoolfeesten en Godot) zette me aan het denken
Ik herinner me de voorstellingen van de stiefkinderen, in het laatste jaar van de lagere school.
En de diploma uitreiking van ze op het voortgezet onderwijs.
Ik ben bij alle grote momenten in hun leven geweest, trots dat ze het gehaald hadden, weer een stap naar volwassenheid.
Daarna hebben we ze de vrijheid gegeven, hun eigen pad te kiezen.

Bob's laatste jaar van de lagere school, waren zowaar leuk, ook wel wat foto's van gemaakt, de diploma uitreiking op het voortgezet onderwijs was mooi, en volwassen, en zijn diploma uitreiking op de luchtvaarttechniek opleiding, was heel bijzonder.
Vooral de speech toen ze Bob naar voren haalden, als ze ooit problemen hadden met de vluchtsimulators, zouden ze hem erbij roepen.
Ze hadden er twee, die beide niet werkten, bob heeft de computerhardware vervangen, allerlei metertjes, vervangen door arduino motortjes, en samen met een klasgenoot, de software herschreven, beide werkten sindsdien.

Van de kleinkinderen zou ik eigenlijk alleen Bentley's diploma uitreiking hebben kunnen meemaken,
Afgelopen vrijdag is hij afgezwaaid op de vervolgopleiding, op dezelfde school waar ook zijn moeder, en zijn twee ooms hun diploma hebben behaald, toch een beetje traditie.
Bob was erbij aanwezig, hij was er speciaal eerder voor uit Frankrijk vertrokken, waar hij aan het werk was.
Bob houdt me desgevraagd op de hoogte.

Ik denk na, over wat ik mijn kinderen meegeven heb, los van fatsoen en gedragsregels, wat hun geholpen heeft, hun baan te vinden.
Voor mijn stiefkinderen begon het toen ze 5 en 8 waren.
Alle twee hadden ze een fietsje, en ik stond iedere week wel een keer banden te plakken, waarbij ze angstvallig uit de buurt bleven.
Na dat een tijdje gedaan te hebben was de oudste aan de beurt, ik plak de band, maar jij staat erbij, en ik leg je uit, wat ik doe, en waar je op moet letten.
Dit heb ik nog een keer gedaan, en na afloop, heb ik gezegd, de volgende keer, mag jij het doen, en kijk ik.
Ook mijn stiefdochter heb ik het zo bijgebracht, meisjes hoeven dat niet te doen zei ze.
Nou dat heb je dus mis, ik ga het je leren, en daarna moet je het zelf doen.
Toen ze ooit langs de kant stond met een lekke band, stond de hele vriendinnengroep, met open mond te kijken hoe ze zelf haar band plakte, wat was ze trots.
Het aantal lekke banden werd ineens veel minder, want ze letten op waar ze fietsten.
Ik was niet te beroerd om het te doen, maar ik vond dat ze zich verantwoordelijk moesten voelen voor hun spullen.

Voor mijn stiefzoon, heb ik zijn eerste PC gebouwd, en hij moest erbij zijn, ik heb uitgelegd wat ik deed, en waarom, en als er problemen waren, loste ik het op, maar hij moest erbij zijn.
Dit heeft hem zijn eerste baan bij een computerhelpdesk bezorgd, en omdat in het land der blinden Eenoog koning is, heeft het hem geholpen, vrij snel de cariérre ladder te beklimmen.
Mijn stiefdochter heb ik geleerd met een computer om te gaan, iets wat in haar leven goed van pas kwam, en dat je, als je €100 rood staat, je €200 nodig hebt, om €100 uit te kunnen geven.
Dat laatste heeft niet echt geholpen, maar ze heeft wel een uitspraak van me overgenomen, die ze bij haar eigen kinderen gebruikt.
Nee is ook een antwoord, ook al wil je niet horen.

Bob heb ik ook geleerd, hoe hij een computer moet bouwen, en hoe hij fouten moet opsporen, en repareren.
en ik heb hem geleerd hoe je een diagnose moet stellen, en dat geldt niet alleen voor computers, het is een bepaalde manier van denken, die er voor zorgt dat je sneller bij het probleem kunt, en het ook kunt onderbouwen.
Ik was ooit voor een gesprek bij mijn UWV coach, maar hij kon al de hele dag niet in de computer, en had de IT afdeling al de hele ochtend aan de lijn gehad, zonder resultaat.
Ik heb hem gevraagd om zijn wachtwoord bij de gebruikersnaam in te vullen, zodat hij kan zien of het inderdaad klopt.
Daarna gevraagd in te loggen, en aan de hand van de error die ik zag, wist ik dat zijn account op 1 bepaalde server geblokkeerd was.
Ik heb hem gezegd de IT afdeling te bellen, en te zeggen dat hij op een server, met die en die naam, geblokkeerd was, en het op te lossen.
5 minuten later kon hij werken.
Bob heeft die vaardigheid ook.
Op zijn laatste opleiding was hij de IT guy van de school, niks maakt je zo geliefd, als dat je andermans computerproblemen in een handomdraai kunt oplossen.
Alle leraren hebben van zijn kennis gebruik gemaakt, en ook zijn medeleerlingen, en zelfs de IT afdeling, kwam bij hem, als ze dingen niet opgelost kregen, waarbij een kort lijntje met Paps, via de mobiele telefoon, wonderen deed.
Zo is hij aan de opdracht gekomen, om de vluchtsimulators werkend te krijgen, iets wat de fabrikant had kunnen doen voor een paar honderd dollar, en de andere konden ze niet meer werkend krijgen, veel leerlingen daarvoor, hadden hun tanden er al op stuk gebeten.

Ik denk dat ik terecht trots ben op Bob, zoals ik voorheen ook op de andere twee was.
Ik heb ze vaak gezegd, dat ik trots op ze was, soms heb je een steuntje in de rug nodig.
Ik heb mijn stiefdochter ooit een brief geschreven, hoe trots ik op ze was, en opgesomd waarbij, en waarom ik trots op haar was.
Ze las hem met tranen in haar ogen, en schreef, lieve pap, dit had ik zo nodig.
Ook mijn stiefzoon heb ik meermaals gezegd, dat ik trots op hem was.
En Bob zeg ik het nog regelmatig.

Ik vond dat nodig, juist als tegenwicht voor Margreet, want telkens als de stiefkinderen iets verkeerd deden, kregen ze naar hun hoofd geslingerd, dat ze precies hun (biologische) vader waren.
Ik heb het er vaak Margreet over gehad, dat niet te doen, want je zadelt ze met een schuldgevoel op, en zij kunnen er niks aan doen.
Maar dan waren het ineens háár kinderen, en had ik er ineens niks meer over te zeggen.
De stiefkinderen waren 4 en 7 toen ik in hun leven kwam, Bob is er 4 jaar later pas bijgekomen.
Zo vaak heb ik het verwijt gekregen, dat ik Bob anders behandelde als "haar" kinderen.
Alleen het verwijt op zich zegt eigenlijk al genoeg, ik zag ze als onze kinderen, dat was een keuze die we samen gemaakt hebben, en ik kan naar eer en geweten zegen, dat ik ze altijd hetzelfde heb behandeld, maar een baby en kinderen van 8 en 11, behandel je nu eenmaal niet hetzelfde.
Margreet zei het soms in het bijzijn van de (haar) kinderen, en ik heb dat altijd verkeerd gevonden, want het was niet eerlijk tegenover de kinderen, maar ook niet tegenover mij, want ik werd daardoor apart gezet, want ik was dan ineens niet hun vader, maar iemand die niet telde, alleen zij telde.

Ik heb dat bewust nooit gedaan, maar zeer deed het telkens wel, want het ene moment was ik hun vader, het volgende moment, deed ik er niet meer toe.
Dat zijn dingen die soms in mijn gedachten opkomen, en er is zoveel onrecht op mijn weg gekomen, dat ik er een boek over zou kunnen schrijven.
En nu het over de kinderen gaat, komt dat boven, doet het even zeer.
Margreet heeft mij gevraagd de vaderrol op me te nemen, en ik heb dat gedaan, met de woorden, dat ik alleen paps wil zijn, als ze dat uit zichzelf willen, niet als ze denken me daarmee een plezier te doen.
35 jaar later, lijkt het erop dat mijn rol als vader voor de stiefkinderen, uitgespeeld is.
Ik heb ze alles meegegeven, wat ik ze mee kon geven, heb er mijn hart en ziel ingelegd.
Ik kan ze ook niet meer als mijn kinderen zien, het zijn echt stiefkinderen geworden.

Ik dacht laatst terug, en dacht wanneer het wegtrappen van Margreet begon, en ik kom tot de slotsom dat dat ongeveer 25 van de 33 jaar geweest is.
De stiefkinderen deden dat nu nog eens een keertje over, en hoe hard het ook mag klinken, net hun moeder.
Ik had gehoopt dat er iets van mijn leven, met het hunne verbonden zou blijven, dat die 35 jaar, iets hadden geschapen, dat ik gewaardeerd zou worden, en een verbindende kracht zou kunnen worden.
En in zeker zin ben ik dat ook, omdat de banden, met Bob aangehaald zijn, de kinderen, zijn een eenheid geworden, alleen hoor ik er niet meer bij.
Ik vermoed dat het de nawerking is van Margreets opmerkingen, dat ik hun anders behandelde als Bob, en zie dat de leugen, gewerkt heeft.

Ik dacht dat ik het achter me gelaten had, dat ik de pijnlijke tijd wel gehad had, en ineens komt het bovendrijven.
Nu behandel ik ze inderdaad anders als Bob, omdat ze mij niet als vader behandelen.
Ik zou willen dat de ellende die Margreet over me uitgestrooid heeft, in al die jaren, eens ten einde komt.

Er zijn dingen gebeurd, die ik hier niet eens zal schrijven, ik wil niet dat als de kinderen misschien ooit de blogs lezen, wat ik niet verwacht, dat ze die dingen over hun moeder moeten, hier moeten lezen.
In het hart van twee van hen, was zij de goede, en ik de kwade, en ik vindt het in en in triest, dat dit nog steeds de nawerking is van het trappen van Margreet, het voelt als een trap na.
Maar ik schrijf het van me af, er zijn belangrijkere dingen.

Rust in vrede, en eigenlijk zou ik ook rust en vrede willen hebben in mijn nieuwe leven, en stukje bij beetje kom ik er.